η πολιτική, η επιστήμη και τα πρόσωπα

Ο Κώστας Αξελός, μίλησε για τη φιλοσοφία που μας κρύβονταν πίσω από την «Ηθική», ο David Graeber αποκάλυψε το «προφανές» που θάβεται πίσω απ’ το «σύνηθες» των κοινωνικών / πολιτικών συμβάσεων, η Emma Goldman μίλησε απροκάλυπτα και ξεμπρόστιασε από τη «σοσιαλιστική επανάσταση» έως το «σχολείο», ο Mikhail Bakunin μας πρότεινε πλαίσιο κοινωνικής δράσης, ο Noam Chomsky τόλμησε να μιλήσει – πάλι! – για την «ευθύνη του πνευματικού ανθρώπου», ο Hermann von Helmholtz απετέλεσε έναν αποτελεσματικότατο – σε πολλά επίπεδα – «φάρο» για την εκλαΐκευση – αλλά και την προκύπτουσα εξέλιξη – των «επιστημών», ο Κορνήλιος Καστοριάδης μας αποκάλυψε αυτά που κρύβουμε – ειδικά, για τα «κλέη των προγόνων»  – για να πάμε σ’ αυτά που θέλουμε, ο Antonio Gramsci έβαλε την «εκπαιδευτική πολιτική» στο επίκεντρο της επιστημονικής / υλιστικής / επαναστατικής διαλεκτικής, οι Ζαπατίστας και το EZLN μας μίλησαν για τα «θέλω» και τα «μπορώ» της επανάστασης και του ελευθεριακού σχολείου της αλληλεγγύης και της ανθρώπινης υπόστασης, ο Francisco Ferrer έδωσε – κυριολεκτικά – τη ζωή του για τη μάχη του ελεύθερου σχολείου απέναντι στην εκπαιδευτική / θρησκόληπτη / απάνθρωπη συντήρηση, ο Pjiotr Kropotkin ανέδειξε τον δάσκαλο ως «κατ’ επιλογήν» κοινωνικό επαναστάτη και την «ηθική» ως υλικό «έθος», άρα υποκείμενο της ορθολογιστικής διαλεκτικής και της κοινωνικής επανάστασης, ο Νίκος Πουλαντζάς ανέδειξε το εύρος της επιβολής που υποδηλώνει η αποδοχή του «κρατικού μορφώματος» και προώθησε – χωρίς ν’ απαρνηθεί την κοινωνική ανατροπή – «τον άνθρωπο απέναντι στο μόρφωμα«, ο Sebastien Fauré διαμόρφωσε – με την «Κυψέλη» του (La Ruche) – πρόταση για την σύμμιξη «επιστημών» και «τεχνών» ως βασικά αντικείμενα εμπειριακής παιδείας στο ελευθεριακό σχολείο, ο Felix Klein επεξεργάστηκε – στα πλαίσια της υπερ-βιομηχανοποιημένης και μιλιταριστικής Πρωσσίας, βέβαια – πλαίσιο και επιστημονική δράση για τη διαρκή επιμόρφωση των εκπαιδευτικών που παραμένει πρόθυμο για εφαρμογές κι επεξεργασίες, ο Paul Feyerabend το πάλαιψε και μας το παρέδωσε το «ελευθεριακό στην επιστήμη»,  ο Gaston Darboux ανέδειξε στην απώτερη θεσμικά θέση τις «σπουδές για την εκπαίδευση», ο A. S. Neil πρότεινε και μας άφησε μεγάλη παρακαταθήκη πειραματισμού και θεωρίας για την ελευθεριακή παιδεία και μας έμαθε με χιούμορ ότι ο στόχος είναι «η διαμόρφωση άλλης ηθικής / κοινωνικής στάσης» και όχι ο «ανταγωνισμός της επιτυχίας» στα πλαίσια μιας εξουσιαστικά δομημένης κοινωνίας, ο τόσο μα τόσο παρεξηγημένος Jean Piaget μας έμαθε ν’ αναλύουμε τη μάθηση πέρα από την ηθική και τις «καλές προθέσεις» με υποθέσεις εργασίας, πειραματισμό και δομημένη θεωρητική θέσπιση ερωτημάτων – ώστε ν’ αφήνουμε χώρο για την ανατροπή του «είθισται», η Vandana Siva μας μαθαίνει πώς η «εκπαίδευση ενηλίκων» μπορεί να καταστεί «κοινωνικός θεσμός» αλλά και ανατρεπτική / ριζοσπαστική κοινοτική δραστηριότητα – πολύ, δε, περισσότερο, πομπός νέων ευαισθησιών για τη Φύση και το περιβάλλον και, τέλος, οι εξεγερμένοι και ματωμένοι δάσκαλοι της Oaxaca και το APPO μας καλούν να ξαναγίνουμε περήφανοι, γιατί τότε και μόνο τότε γεννά η ελευθερία!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s