η πολιτική του προφανούς

Συναδέλφισσες / Συνάδελφοι,

την στιγμή της κρίσης του “τούρμπο-καπιταλισμού” και της απαξίωσης του “καταναλωτισμού”, τη στιγμή, δηλαδή, που η παρουσία του συνδικαλιστικού κινήματος θα έπρεπε να είναι η δυναμικότερη, διεκδικώντας και επιβάλλοντας προοδευτικές / ανατρεπτικές και ριζοσπαστικές αλλαγές στην κατεύθυνση της ανάδειξης:

της δυναμικής του εργαζόμενου, του παραγωγού, του καινοτόμου και του συνεπούς

απέναντι

στην αποτυχία και ανηθικότητα, στην επίκληση της βίας και την καταπίεση που ευαγγελίζεται ο παρασιτικός – και εξουσιαστικός συνάμα – καπιταλιστικός παγκοσμιοποιημένος “νεοφιλελευθερισμός” του επενδυτή / κεφαλαιοκράτη και του ιμπεριαλιστή / στρατοκράτη,

αυτή την ίδια στιγμή, μας τέλειωσαν οι “σωτήρες”, τα “κράτη – μοντέλα” και τα “υπεράνω πάσης ηθικής” πολιτικά – κομματικά μορφώματα, απαξιώθηκαν οι “κονσέρβες” αιτημάτων και αγώνων και αναδεικνύεται η ανάγκη να συναντήσουμε τις νεότερες γενιές, να τις αφουγκραστούμε και να διαμορφώσουμε νέα κριτήρια, νέα αιτήματα και καινοτόμες μορφές αγώνα!

Η εποχή καλεί σε αυτενέργεια και δράση! Καλεί την κάθε μία και τον καθένα να αναλάβει το μερίδιο ευθύνης, πρότασης, ανάτασης, ανατροπής και διαχείρισης / διαμόρφωσης που της και του αναλογεί. Είμαστε συνεπείς σ’ αυτή την ανάγκη, σ’ αυτήν την επίκληση;

Με αυτό το κείμενο θέλουμε να διαμορφώσουμε ένα Πλαίσιο Αρχών και να σε καλέσουμε να το κρίνεις / συνδιαμορφώσεις / υποστηρίξεις για να αναδείξουμε

  • την τετραπλή υπόσταση του εκπαιδευτικού ως πολίτη, υπαλλήλου, επιστήμονα και παιδαγωγού,
  • την ανάγκη ενεργοποίησης της καθεμιάς και του καθένα και
  • του ελέγχου της διοίκησης,
  • την ανάγκη ενεργοποίησης και ισχυροποίησης των θεσμών, που εμείς, ως μέλη μιας ενεργής, αναβαθμιζόμενης και αλληλέγγυας κοινωνίας προωθούμε και
  • την ανάγκη μας για αγώνα ενάντια σε κάθε λογής ατασθαλίες και αυθαιρεσίες,
  • την βούληση για αναβάθμιση της ποιότητας, του ρόλου, του έργου, της προσφοράς μας, αλλά και για ανάληψη της προσωπικής μας ευθύνης ως ενεργοί πολίτες, ως επιστήμονες και – κυρίως – ως ΣΥΝΔΙΑΜΟΡΦΩΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ!

Ως πολίτες, με τη θέση που κερδίζουμε καθημερινά μέσα κι έξω από την τάξη, προωθούμε τον χαρακτήρα και την υπόσταση του ασυμβίβαστου και κριτικού μέλους της κοινωνίας, αναδεικνύοντας χαρακτηριστικά, όπως

  • η αλληλεγγύη και ο διεθνισμός,
  • η αξία του «ανθρώπινου» της ηδονής, της κουλτούρας και της συνειδητής επιλογής, απέναντι στο «ζωώδες» του βιοπορισμού, της βίας και της επιβολής,
  • η απαξίωση του πρόσκαιρου και ευκαιριακού και ο αγώνας για ν’ αξιωνόμαστε τα «μπράβο» μας και, τέλος
  • η αποδοχή της διαφοράς και η αποτίμησή της ως κοινωνικό και βιολογικό πλούτο.

Έτσι, οι επιλογές μας μας θέτουν απέναντι από τον καθημερινό συμβιβασμό με την κοινωνία του «θεάματος», της «υπερήφανης και εθνικά ομογενούς Ελλάδας», της πονηριάς, της απαξίωσης της συντροφικότητας, του συμβιβασμού και στο πλάι εκείνων – σε όλον τον κόσμο – που παλεύουν για τα προφανή, όχι τα συνηθισμένα, για το ελευθεριακό, για την ανατροπή του πλέγματος της βίας που – αξεχώριστα – επιβάλλουν μιλιταριστές, εξουσιαστές, εθνικιστές και κεφαλαιοκράτες!
Για την «ελληνική πραγματικότητα», αξιολογούμε, αρχικά, ότι:

  • η “ελληνική ψυχοσύνθεση” χτίζεται πάνω σε μια παραφθορά της Ιστορίας που – σε μια εκπληκτική αναλαμπή ειλικρίνειας – ούτως ή άλλως, διαβάζουμε ως “εθνικήν διαπαιδαγώγησιν”, ενώ
  • η “ιδεολογία του σωστού” (που στην Ελλάδα, ιστορικά, ταυτίστηκε πάντα με την “ιδεολογία της εξουσίας”) είναι στην τομή της “ιδεολογικά ολοκληρωτικής αριστεράς” με την καπιταλιστική και τη “λαϊκή” δεξιά, αφού όλες αναγνώρισαν ότι η “ιδεολογική διαπαιδαγώγηση” περνά μέσα από την εμπέδωση κανόνων “σωστού και λάθους”, μέσα από τους οποίους, βέβαια, ο “άλλος” ταυτίζεται με το “κακό”, και οι όποιες πρωτοβουλίες απαγορεύνται, λίγο-πολύ.
  • Πώς δένουν αυτά τα δύο; Να ο αληθινός ρόλος της εκκλησίας (ως δομή, αλλά και, κυρίως, ως ιδεολόγημα) στο ελληνικό κράτος: δίνει υπόσταση – έστω και αδίστακτα παραποιώντας – στην “εθνική ψυχοσύνθεση” και προσωποποιεί / απολυτοποιεί – θεικῃ αδείᾳ – το “σωστό”!

Οι κοινωνικές ανατροπές και απαντήσεις σε ό,τι μας καταπιέζει, όταν δοθούν, θα πρέπει να είναι ορθολογικές και, κατά τούτο, «πολιτικές» (κι όχι “πολιτικάντικες”). Πρέπει, δηλαδή, ν’ αποτολμήσουμε να πάρουμε θέση – επιτέλους – στα σημαντικά. Να τολμήσουμε να πούμε:

  • θέλουμε “πατρίδες” – πολεμικές κραυγές και γραμμές διαχωρισμού ή Πατρίδες της κουλτούρας που ο καθείς κουβαλά μέσα κι έξω του;
  • θέλουμε “πολίτες” α΄ και β΄ κατηγορίας ή Πολίτες/άτομα που – συναπαρτίζοντας αυτό που λέμε “κοινότητα” – συναποφασίζουν και είναι αλληλέγγυοι;
  • αγωνιζόμαστε για την “εργασία/σκλαβιά/εξάρτηση ως δικαίωμα” ή για την “Κοινωνία της Εργασίας” που, χάρις στην πρόοδο, μας χαρίζει ελεύθερο χρόνο, επιτρέποντας (και προτρέποντας) την αναζήτηση ανθρώπινων – άρα όχι μόνον σωματικών – ηδονών;

Πρέπει να επαναβαπτιστούμε στο προφανές αποκυρήσσοντας το σύνηθες… Να επανεφεύρουμε την “πατρίδα”, ή, οι πιότεροι, να ρωτήσουμε τον μέσα μας Έλληνα και την μέσα μας Ελληνίδα “από τί τρέφεται, πώς κλαίει, δηλαδή, πώς αγαπάει, με τί επαναστατεί και για τί ηδονίζεται να κοπιάζει;“…

Ως δημόσιοι υπάλληλοι, έχουμε επιλέξει να υπηρετούμε τις κοινότητες και κοινωνίες που εκφράζουμε, όχι ένα «κράτος – φαντασιακό μόρφωμα» που επιθυμεί να εξουσιάσει. Κατά συνέπεια, δεν μας αρκεί η διάσωση αυτού του «κράτους» από τις δικές του αντιφάσεις, αλλά η διαμόρφωση και διαχείριση της κοινωνικής προσφοράς που εμείς επιλέξαμε να προσφέρουμε κι ως προς την οποία τασσόμαστε ν’αξιολογηθούμε. Στα πλαίσια, λοιπόν, της συνδικαλιστικής μας δράσης, επιλέγουμε:

Ν’ απαιτήσουμε να διευκρινιστεί πώς αξιολογείται το ύψος του μισθού μας, με βάση ποια θεώρηση του εκπαιδευτικού και ποια θέση στην κοινωνική συνοχή; Ποια κοινωνική / πολιτική / οικονομική αντίληψη δικαιολογεί το ποσόν;

ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΟΝ ΜΙΣΘΟ ΜΑΣ – ΤΗΝ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΚΑΛΥΨΗΣ ΤΩΝ ΤΥΠΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ – ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΑΚΟΛΟΥΘΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΠΟΣΤΑΣΗΣ.
Πρέπει ν’ αναδείξουμε την ευτελή θέση που επιφυλάσσεται για το έργο και την υπόστασή μας στο παρόν δίκτυο «μισθωτής εργασίας / κλοπής μισθού / βιοποριστικού αγώνα», ώστε να το απαξιώσουμε! Σ’ αυτή την πορεία είναι αναπόφευκτη η αντιπαράθεση με τους «συνδικαλιστές / εργατοπατέρες», για τους οποίους «η εργασία ισοδυναμεί με δικαίωμα επιβίωσης (?!?!?)» και … είναι λόγος ύπαρξης …

Στην πορεία αυτή, ενισχύουμε τις όποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνει το συνδικαλιστικό κίνημα – ανεξάρτητα από την υφή και το πλήρες των πρωτοβουλιών αυτών – για να καταθέτει προτάσεις και ν’ αλλάξει το πάγιο «μ’ αγώνες απαντάμε» … στις προτάσεις των άλλων … Θ’ αναδείξουμε την αδυναμία που επέδειξαν, παλαιόθεν, οι «συνδικαλιστικές» παρατάξεις να «διαμορφώνουν και καταθέτουν» προτάσεις, αφού λειτουργούσαν ως φερέφωνα «κοινοβουλευτικών κομμάτων», συνεπώς, είτε «αντιπολιτεύονταν τους κυβερνώντες», είτε «συναινούσαν» (κατ’ ουσίαν) στους κυβερνώντες … Ακόμα και οι «εκφραστές της μαρξικής – προλεταριακής» ιδεολογίας …

Για τις κοινωνικές και ασφαλιστικές παροχές που κινδυνεύουν, τόσο, ώστε ν’ αναρωτιούνται (επιτέλους) κάποιοι «τί το θέλουμε το κράτος, αφού δε μας εξυπηρετεί;«, ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΟΡΩΝ ΚΑΙ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΘΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΛΑΘΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΑΣ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ “ΥΠΕΡ ΤΡΙΤΩΝ” ΑΠΟ ΟΛΕΣ – ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ – ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ,, για τα οποία – άκουσον, άκουσον – καλούμαστε εμείς να «συμβάλλουμε στον δικό τους αγώνα να τα καλύψουν»…

Στο κάτω-κάτω, στα πλαίσια του πλέγματος της «Δημοκρατίας», ΣΕ ΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΠΑΝΤΟΥΝ, ΟΧΙ ΣΕ “ΞΕΝΑ ΚΑΙ ΝΤΟΠΙΑ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΡΙΑ”! Και πρέπει να είναι χρήσιμοι, αλλιώς …

Απαιτούμε την πλήρη διευκρίνηση των νόμων και θεσμών που διέπουν τις επιστημονικές προϋποθέσεις, την υπηρεσία μας, την διαφάνεια στις προσλήψεις και την υπηρεσιακή μας αξιολόγηση και τον συνεχή έλεγχο της διοίκησης, αφού μόνον έτσι:

  • γινόμαστε ικανοί να ελέγχουμε, συνδιαμορφώνουμε και προτείνουμε – κάτι που θα έπρεπε ν’ αποτελεί πάγιο στόχο του συνδικαλιστικού κινήματος, στην πορεία προς τη διαμόρφωση της ηθικής στήριξης στην κοινωνική ανατροπή του βάρβαρου καπιταλιστικού μορφώματος,
  • διευκρινίζεται ο χαρακτήρας της εργασίας μας και, εν τέλει, της κοινωνικής μας επιλογής, και, συνεπώς,
  • ανοίγει η πόρτα σ’ εκείνο το κομμάτι της νέας γενιάς που ενδιαφέρεται να ενταχθεί στην εργασιακή / κοινωνική μας ομάδα μέσα από – αποκλειστικά – τις επιλογές που θα κάνει, αφού ο στόχος δεν είναι η «κατανομή στην εργασία μέσω των σπουδών» (όπως ευαγγελίζεται η «αριστερά της ολοκληρωτικής, προγραμματισμένης και, τελικά, εξουσιαστικής κοινωνικής δομής», ισχυριζόμενη το αμίμητο «πτυχίο = δουλειά στην ειδικότητα»), αλλά μέσω των ευκαιριών που οι κοινωνικές ομάδες καλούνται να παρέχουν στη νέα γενιά που, απ’ τη μεριά της, εκμεταλλεύεται τις κοινωνικές παροχές της γνώσης / εκπαίδευσης / εξειδίκευσης κατά βούληση.

Από τους συνδικαλιστικούς μας εκπροσώπους απαιτούμε να αγωνιούν για συνεχή ενημέρωση, αλλά και συνεχή παρουσία – τουλάχιστον στις κρίσιμες και δύσκολες στιγμές μας και στη συνδιαλλαγή μας με τις προϊστάμενες αρχές!

Από την άλλη, βέβαια, ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ, ΦΡΟΝΤΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΜΑΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΣ ΓΙΑ Ο,ΤΙ ΜΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ Ή ΜΑΣ ΕΝΟΧΛΕΙ!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΝΗΜΕΡΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ! ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟΥΜΕ!

Ως επιστήμονες και παιδαγωγοί έχουμε συνείδηση ότι μέχρι τώρα το «κράτος» και τα «συνδικαλιστικά όργανα» δεν μας θεωρούν ως τέτοιους, για τούτο και οι βουλήσεις μας δεν επιθυμούν ούτε κατ’ ελάχιστο τη συναίνεσή τους:

  • Απαιτούμε τον ρόλο που μας αναλογεί στη διαμόρφωση πλαισίων λειτουργίας του εκπαιδευτικού ιστού και των ίδιων των εκπαιδευτικών μονάδων,
  • αναλαμβάνουμε – μέσα από τους συνδικαλιστικούς και επιστημονικούς μας φορείς – πρωτοβουλίες για τη διαμόρφωση προτάσεων για τα ίδια τα προγράμματα σπουδών, αλλά και για καινοτόμες, τοπικού ή υπερ-τοπικού χαρακτήρα δράσεις – σε συμφωνία και με την απαίτηση για αναβάθμιση και του επιστημονικού / διδασκαλικού μας ρόλου, και, τέλος,
  • απαιτούμε την πλήρη διευκρίνηση του ρόλου της επιμόρφωσης / αξιολόγησης, τη γνωστοποίηση, κριτική αξιολόγηση και διαμόρφωση δημόσια ανακοινώσιμων, επιστημονικά επαρκών κριτηρίων και προ-απαιτήσεων για το αντικείμενό της, διότι θεωρούμε ότι αυτή πόλλω απέχει από τον στόχο της:

θέλουμε- εκτός από την προφανή ώσμωση μεταξύ β-βάθμιας και γ-βάθμιας εκπαίδευσης που παρέχει – η επιμόρφωση να διαμορφώνει πεδίο ικανοποίησης της θεμιτής επιστημονικής φιλοδοξίας του δάσκαλου και να συμβάλλει στην ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ!

ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗΣ, ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ!

ΖΗΤΟΥΜΕ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΙΚΕΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΛΜΕ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΔΙΑΡΚΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ, ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΝΑΛΟΓΕΙ ΣΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΚΑΙ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

ΝΑ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΟΥΜΕ, ΩΣ ΚΛΑΔΟΣ, ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ-ΠΛΑΙΣΙΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΜΕ ΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟΠΟΙΗΜΕΝΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ!

ΝΑ ΑΠΑΙΤΗΣΟΥΜΕ ΘΕΣΜΟΥΣ ΣΥΝΕΧΟΥΣ ΑΥΤΟ-ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΝΟΙΚΤΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ΜΕ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ ΤΜΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΜΕΩΝ, ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΩΝ ΦΟΡΕΩΝ!

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΊΖΕΤΑΙ ΠΛΗΡΩΣ ΚΑΙ ΕΠΑΡΚΩΣ ΤΟ “ΤΙ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ” ΤΩΝ “ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ” ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ!

ΟΧΙ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ “ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ”! ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΩΣ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ, ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΑΝΑΓΚΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ “ΧΡΟΝΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΥ”, ΜΕ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΩΝ ΕΝΟΤΗΤΩΝ ΑΠΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ, ΜΕ ΕΠΑΡΚΗ ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ!

ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΡΓΟ!

Για ένα νέο ξεκίνημα στην εκπαίδευση και την κοινωνία, καλείσαι, συναδέλφισσα και συνάδελφε,

  • να ενεργοποιηθείς στην προσπάθεια αυτή, να πάρεις στα χέρια σου την εκπαιδευτική πραγματικότητα, το επάγγελμα και το μέλλον σου, να δώσεις δύναμη και υπόσταση στις ιδέες σου, γιατί
  • πρέπει η υπερηφάνεια, η επάρκεια και η ανάγκη μας να γίνουν πυξίδες για τη στάση μας στην τάξη, στο δρόμο, στην κοινωνία!