«Αυτοί και εμείς V: Η Έκτη»,πέμπτο μέρος κειμένου του εξεγερμένου υποδιοικητή Μάρκος του EZLN

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 26 Ιανουαρίου 2013, στο enlace zapatista και φέρει την υπογραφή του Μάρκος του EZLN (Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός). Αποτελεί το πέμπτο αυτοτελές κείμενο υπό τον ίδιο τίτλο. Αναδημοσιεύουμε από ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΚΑΪΡΟ.

Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατιστικός Στρατός

Μεξικό

Γενάρης 2013

Προς: τους συντρόφους και συντρόφισσες που συνυπέγραψαν σε όλο τον κόσμο την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα

Από: τους και τις ζαπατίστας της Τσιάπας, Μεξικό

Σύντροφοι, συντρόφισσες και συντροφόισσες,

Σύντροφοι του Δικτύου κατά της Καταστολής και για την Αλληλεγγύη,

Οι γυναίκες, οι άντρες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι του Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού, οι πιο ταπεινοί από τους συντρόφους σας, σας στέλνουμε ένα θερμό χαιρετισμό.

Αποφασίσαμε ότι τα πρώτα λόγια απευθύνουμε στους συντρόφους και τις συντρόφισσες της “Έκτης”, να κοινοποιηθούν σε ένα χώρο αγώνα όπως αυτός του Δικτύου ενάντια στην Καταστολή και για την Αλληλεγγύη. Αλλά αυτά τα λόγια, τα συναισθήματα και οι σκέψεις που καταγράφονται εδώ έχουν επίσης ως παραλήπτη όσους και όσες δεν είναι παρόντες. Και, πάνω απ’ όλα, είναι γι’ αυτούς και γι’ αυτές.

-*-

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε για την υποστήριξη που έχετε προσφέρει όλο αυτό το διάστημα στις κοινότητές μας, στους συντρόφους που συνιστούν την πολιτική βάση υποστήριξης των ζαπατίστας και στα φυλακισμένα μέλη της Άλλης Καμπάνιας στην Τσιάπας.

Έχουμε φυλάξει στοργικά τα λόγια ενθάρρυνσης και το συλλογικό χέρι που έχει απλωθεί μέχρι σ’ εμάς.

Είμαστε σίγουροι ότι ένα από τα σημεία συνάντησης θα είναι, ή έχει υπάρξει, η διοργάνωση μιας μεγάλης εκστρατείας υποστήριξης του συντρόφου Kuy [3], για να καταγγείλουμε την επίθεση την οποία υπέστη και να απαιτήσουμε δικαιοσύνη για εκείνον και για όλους τους τραυματίες εκείνης της ημέρας,  αλλά και για να απαιτήσουμε την άνευ όρων απελευθέρωση όσων συνελήφθησαν στην Πόλη του Μεξικού και στη Γκουαδαλαχάρα στη διάρκεια των διαμαρτυριών ενάντια στην επιβολή του Ενρίκε Πένια Νιέτο ως αξιωματούχου της εκτελεστικής εξουσίας της ομοσπονδίας.

Θα ήταν επίσης σημαντικό σε αυτή την εκστρατεία να συγκεντρωθεί υλική υποστήριξη για το σύντροφο Kuy για τα νοσηλευτικά έξοδα, αλλά και για την περίοδο της αποθεραπείας, που όλοι οι ζαπατίστας ελπίζουμε να είναι σύντομη.

Για να υποστηρίξουμε αυτή την εκστρατεία συγκέντρωσης πόρων, στέλνουμε ένα μικρό ποσό χρημάτων σε μετρητά. Ζητάμε  να προστεθεί αυτό το ποσό, αν και μικρό, σε όσα συγκεντρώνετε για το συναγωνιστή μας. Όταν θα μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε περισσότερα, θα τα αποστείλουμε σε όσους θα έχουν αναλάβει αυτό το έργο.

-*-

Επωφελούμενοι της ευκαιρίας, θα θέλαμε να χαιρετήσουμε την έναρξη αυτής της προσπάθειας αλλά και να στείλουμε ένα θερμό χαιρετισμό, μέσα από εσάς, σε όλους τους συντρόφους στο Μεξικό και στον κόσμο που έχουν παραμείνει συνεπείς σε αυτό το δεσμό που μας ενώνει και ονομάζουμε «Έκτη».

Να ξέρετε ότι ήταν τιμή μας να σας έχουμε συντροφόισσες [sic].

Ξέρουμε ότι αυτό ίσως να μοιάζει με αποχαιρετισμό, αλλά δεν είναι. Σημαίνει μόνο πως έχουμε θεωρήσει ως λήξασα μια φάση της διαδρομής που μας δείχνει «Έκτη», και ότι σκεφτόμαστε πως πρέπει να προχωρήσουμε παρακάτω.

Δεν είναι λίγες οι απογοητεύσεις που έχουμε γευτεί, άλλοτε μαζί και άλλοτε ο καθένας στον τόπο του.

Τώρα θα θέλαμε να σας εξηγήσουμε και να κοινωνήσουμε μαζί σας κάποιες από τις αλλαγές που κάνουμε στο δρόμο μας και, αν είστε σύμφωνοι και μας συντροφεύσετε, θα επιστρέψουμε, αλλά με μορφή διαφορετική από εκείνη τη μεγάλη συνάντηση, με στεναχώριες και ελπίδες, που πριν ονομαζόταν Άλλη Καμπάνια στο Μεξικό και Zezta Internazional στον κόσμο, και που πλέον θα είναι απλά Η Έκτη. Τώρα θα πάμε πιο πέρα, μέχρι…

Το χρόνο του Όχι, το χρόνο του Ναι

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Έχοντας ορίσει ποιοι είμαστε, ποια η ιστορία μας, παρελθούσα και παρούσα, ο τόπος και ο εχθρός με τον οποίο αναμετρούμαστε, όπως έχει διατυπωθεί στην Έκτη Διακήρυξη της Ζούγλας Λακαντόνα, παραμένει ζητούμενο να ορίσουμε περαιτέρω το γιατί αγωνιζόμαστε.

Ορίσαμε τα «όχι», μένει να ορίσουμε και τα «ναι».

Κι όχι μόνο. Λείπουν απαντήσεις και για το «πώς», «πότε» και «με ποιον».

Όπως γνωρίζετε όλοι, η σκέψεις μας δεν είναι να δημιουργήσουμε μια μεγάλη οργάνωση με έναν κεντρικό επικεφαλής, μια συγκεντρωτική διοίκηση, έναν αρχηγό, άτομο ή συλλογικότητα.

Η ανάλυσή μας στο κυρίαρχο σύστημα, του τρόπου λειτουργίας του, των δυνάμεων και των αδυναμιών του, μας έχουν οδηγήσει στο να υποστηρίζουμε ότι η ενότητα δράσης μπορεί να δίνεται με το σεβασμό αυτού που εμείς ονομάζουμε «οι τρόποι» του καθενός.

Και αυτοί οι «τρόποι» δεν είναι άλλο από τις γνώσεις που καθένας από μας, άτομο ή συλλογικότητα, έχει για τον τόπο και το χρόνο του. Με άλλα λόγια, για τις στεναχώριες και τους αγώνες του.

Εμείς είμαστε πεπεισμένοι ότι κάθε απόπειρα ομογενοποίησης δεν είναι κάτι παραπάνω από μια φασιστική απόπειρα κυριαρχίας, που κρύβεται σε μια επαναστατική, εσωτεριστική, θρησκευτική ή άλλη γλώσσα.

Όταν ακούγεται να μιλάνε για «ενότητα», παραλείπεται η υπόδειξη ότι αυτή η «ενότητα» είναι υπό την αρχηγεία κάποιου, ατόμου ή συλλογικότητας.

Στον απατηλό βωμό της «ενότητας» δεν θυσιάζονται μόνο οι διαφορές, αλλά και η επιβίωση όλων των μικρών κόσμων που υποφέρουμε μέσα στην τυραννία και την αδικία.

Στην ιστορία μας αυτό το μάθημα έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Και σε κάθε μεταστροφή του κόσμου, πάντα η θέση μας είναι του καταπιεσμένου, του υποτιμημένου, του εκμεταλλευόμενου, του λεηλατημένου.

Αυτό που ονομάζουμε «οι τέσσερις τροχοί του καπιταλισμού», εκμετάλλευση, λεηλασία, καταστολή και υποτίμηση, έχουν επαναληφθεί πολλές φορές στη διάρκεια της ιστορίας μας, με διαφορετικά ονόματα για τους από πάνω αλλά εμείς, οι από κάτω, είμαστε πάντα οι ίδιοι.

Όμως το παρόν σύστημα έχει φτάσει σε σημείο ακραίας παράκρουσης. Ο ζήλος λεηλασίας, η απόλυτη υποτίμηση της ζωής, η τέρψη του θανάτου και της καταστροφής, η αποφασιστικότητα να κατασκευάσει απαρτχάιντ για όλους τους διαφορετικούς, δηλαδή, για τους από κάτω, φέρνει την ανθρωπότητα, ως μορφή ζωής στον πλανήτη, στην εξάλειψή της .

Μπορούμε, όπως θα συμβούλευε κάποιος, να περιμένουμε υπομονετικά έως ότι οι από πάνω ολοκληρώσουν την καταστροφή ο ένας του άλλου, χωρίς να λάβουμε υπόψη ότι η άρρωστη υπεροψία τους οδηγεί τα πάντα στην καταστροφή.

Στο ζήλο τους να ανεβαίνουν όλο και πιο πάνω, δυναμιτίζουν τους από κάτω ορόφους, τα θεμέλια. Το κτίριο, δηλαδή ο κόσμος, στο τέλος θα καταρρεύσει και δεν θα υπάρχει κανείς να κατηγορηθεί ως υπεύθυνος.

Εμείς θεωρούμε ότι όντως κάτι δεν πάει καλά, καθόλου καλά. Και ότι για να σωθεί η ανθρωπότητα και το στραπατσαρισμένο κτίριο που κατοικεί κάποιος πρέπει να φύγει και μάλλον είναι αυτοί, πρέπει να είναι αυτοί: οι από πάνω.

Και δεν εννοούμε να εκτοπίσουμε τα άτομα που βρίσκονται από πάνω. Μιλάμε για την καταστροφή εκείνων των κοινωνικών σχέσεων που καθιστούν δυνατό το βρίσκεται κάποιος από πάνω εις βάρος κάποιου που είναι από κάτω.

Οι ζαπατίστας γνωρίζουμε ότι αυτή η γραμμή που έχουμε τραβήξει στη γεωγραφία του κόσμου είναι δεν κάτι συνηθισμένο. Ότι αυτό το «οι από πάνω» και «οι από κάτω» ενοχλεί, φέρνει σε αμηχανία και εξοργίζει. Το γνωρίζουμε πως δεν είναι το μοναδικό που εξοργίζει, αλλά για την ώρα αναφερόμαστε σε αυτό.

Ίσως να λαθεύουμε. Σίγουρα λαθεύουμε. Νάτοι που έρχονται οι αστυνομικοί και οι επίτροποι της διανόησης για να μας κρίνουν, να μας καταδικάσουν και να μας εκτελέσουν… μακάρι να ήταν μόνο στα καυστικά γραπτά τους και να μην έκρυβαν την κλήση τους ως δημίων πίσω από αυτή των δικαστών.

Αλλά αυτός είναι ο τρόπος που οι ζαπατίστας βλέπουμε τον κόσμο και τους τρόπους τους:

Υπάρχει φαλλοκρατία, πατριαρχία, μισογυνία, ή όπως αλλιώς λέγεται, αλλά άλλο πράγμα είναι να είσαι γυναίκα στους από πάνω, και εντελώς διαφορετικό στους από κάτω.

Υπάρχει ομοφοβία, πράγματι, αλλά άλλο πράγμα είναι να είσαι ομοφυλόφιλος στους από πάνω και πολύ διαφορετικό στους από κάτω.

Υπάρχει υποτίμηση του διαφορετικού, είναι αλήθεια, αλλά είναι διαφορετικό να είσαι διαφορετικός στους από πάνω και διαφορετικό να είσαι στους από κάτω.

Υπάρχει η αριστερά ως εναλλακτική της δεξιάς, αλλά άλλο πράγμα είναι να είσαι στην αριστερά στους από πάνω, και άλλο εντελώς διαφορετικό (και αντικρουόμενο, θα προσθέταμε εμείς) είναι να είσαι στους από κάτω.

Βάλτε την ταυτότητά σας σε αυτή την παράμετρο που δείχνουμε και θα δείτε τι θέλουμε να πούμε.

Η πιο ύπουλη από τις ταυτότητες, που έρχεται στη μόδα κάθε φορά που το κράτος είναι σε κρίση, είναι η «ιδιότητα του πολίτη».

Δεν έχει απολύτως τίποτα κοινό, απεναντίας είναι εντελώς αντίθετο και αντιφάσκον ο «πολίτης» των από πάνω και ο «πολίτης» των από κάτω.

Οι διαφορές τους διώκονται, αποσιωπούνται, αγνοούνται, υποτιμούνται, καταστέλλονται, λεηλατούνται και τυγχάνουν εκμετάλλευσης. Είναι αλήθεια.

Αλλά εμείς βλέπουμε μια διαφορά μεγαλύτερη που διαπερνά αυτές τις διαφορές: ο από πάνω και ο από κάτω, αυτοί που έχουν κι αυτοί που δεν έχουν.

Και βλέπουμε ότι αυτή η μεγάλη διαφορά έχει κάτι το ουσιαστικό: ο από πάνω βρίσκεται πάνω πατώντας τον από κάτω. Αυτός που έχει, έχει γιατί λεηλατεί όσους δεν έχουν.

Για εμάς, αυτή η διάκριση καθορίζει πάντοτε τις αντιλήψεις μας, τα λόγια, την ακοή, τα βήματα, τις στεναχώριες και τους αγώνες μας.

Ίσως να υπάρξει κι άλλη ευκαιρία για να εξηγήσουμε τον τρόπο σκέψης μας σ’ αυτό το θέμα. Για την ώρα θα πούμε μόνο ότι οι αντιλήψεις, τα λόγια, η ακοή και τα βήματα των από πάνω τείνουν στη διατήρηση αυτής της διάκρισης. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει έλλειψη κινητικότητας. Ο συντηρητισμός δε θέλει πολύ για να ανακαλύψει περισσότερους και καλύτερους τρόπους για να επιβάλει τις τέσσερις πληγές που υποφέρει ο κόσμος των από κάτω. Αλλά αυτοί οι «εκσυγχρονισμοί» και οι «πρόοδοι» δεν έχουν άλλο στόχο από το να διατηρήσουν πάνω όσους είναι από πάνω με το μοναδικό τρόπο που αυτό είναι δυνατό, δηλαδή, πάνω στους από κάτω.

Οι αντιλήψεις, τα λόγια, η ακοή και τα βήματα των από κάτω, σύμφωνα με την οπτική μας, καθορίζονται από τις ερωτήσεις: Γιατί έτσι; Γιατί αυτοί και αυτές; Γιατί εμείς;

Για να μας επιβάλλουν τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, ή για να εμποδίσουν το να δώσουμε απαντήσεις, έχουν οικοδομήσει τεράστια συστήματα ιδεών, κάποια λιγότερο ή περισσότερο επεξεργασμένα, αλλά τις περισσότερες φορές τόσο γκροτέσκα που δεν είναι μόνο αξιοθαύμαστο το ότι κάποιος τα αναπτύσσει και τα πιστεύει, αλλά και ότι έχουν ιδρυθεί πάνω τους πανεπιστήμια και κέντρα σπουδών και ερευνών.

Αλλά πάντα παρουσιάζεται κάποιος ξενέρωτος που καταστρέφει τις διαδοχικούς εορτασμούς για τον κολοφώνα της ιστορίας.

Κι αυτός/-ή ο/η δυστυχής απαντάει αυτές τις ερωτήσεις με μια ακόμη: «θα μπορούσε να είναι διαφορετικά;»

Αυτή η ερώτηση είναι ίσως που ανάβει τη σπίθα της εξέγερσης με τη μεγαλύτερη αποδοχή. Και μπορεί να είναι έτσι γιατί την έχει γεννήσει ένα «όχι»: δεν υπάρχει λόγος να είναι έτσι.

Συγχωρέστε μας αν αυτές οι μπερδεμένες περιστροφές σας έχουν εκνευρίσει. Κατηγορήστε τον τρόπο μας, ή τα ήθη και έθιμά μας.

Αυτό που θέλουμε να πούμε, σύντροφοι, συντρόφισσες, συντροφόισσες, είναι ότι αυτό που μας κάλεσε στην «Έκτη» ήταν αυτό το «όχι», εξεγερσιακό, αιρετικό, χυδαίο, ασεβές, ενοχλητικό, που προκαλεί αμηχανία.

Φτάσαμε εδώ γιατί οι πραγματικότητές μας, οι ιστορίες μας, οι εξεγέρσεις μας μάς έφεραν σε αυτό το «δεν υπάρχει λόγος να είναι έτσι».

Κι επίσης γιατί, διαισθητικά ή αιτιολογημένα, έχουμε απαντήσει «ναι» στην ερώτηση «θα μπορούσε να είναι αλλιώς;»

Μένει να απαντήσουμε στις ερωτήσεις που συνωστίζονται μετά από αυτό το «ναι»:

Πώς είναι αυτός ο άλλος τρόπος, αυτός ο άλλος κόσμος, αυτή η άλλη κοινωνία που φανταζόμαστε, που θέλουμε και που χρειαζόμαστε;

Τι πρέπει να κάνουμε;

Με ποιον;

Πρέπει να αναζητήσουμε τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, αν δεν τις έχουμε. Και αν τις έχουμε, πρέπει να τις κοινωνήσουμε μεταξύ μας.

-*-

Σε αυτό το νέο βήμα, στο ίδιο μονοπάτι με την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα, ως ζαπατίστας θα επιχειρήσουμε να εφαρμόσουμε κάτι από όσα μάθαμε αυτά τα εφτά χρόνια, θα αλλάξουμε το ρυθμό και την ταχύτητα του βήματος, αλλά επίσης και την παρέα.

Όπως θα ξέρετε, ένα από τα μεγάλα ελαττώματα που έχουν οι ζαπατίστας είναι η μνήμη. Θυμόμαστε ποιος ήταν πού και πότε, τι είπε, τι έκανε, τι σιώπησε, τι ξέκανε, τι έγραψε, τι έσβησε. Θυμόμαστε τους χρόνους και τους τόπους.

Μην μας παρεξηγήσετε. Δεν κρίνουμε κανέναν. Καθένας φτιάχνει όπως μπορεί το άλλοθί του γι’ αυτά που κάνει και ξεκάνει. Η ανόητη περιστροφή της ιστορίας θα δείξει αν ήταν σωστό ή λάθος.

Από την πλευρά μας, τους έχουμε δει, τους έχουμε ακούσει, έχουμε μάθει από όλους και όλες.

Καταλάβαμε ποιοι πλησίασαν μόνο για να αποσπάσουν πολιτικό όφελος από την Άλλη Καμπάνια, ποιοι πετάγονται από τη μια κινητοποίηση στην άλλη, ξελογιασμένοι από τα πλήθη, αμβλύνοντας έτσι την ανικανότητα να δημιουργήσουν κάτι από μόνοι τους. Πότε είναι κατά των εκλογών, πότε ανοίγουν τις σημαίες τους στην κινητοποίηση που είναι της μόδας. Πότε είναι δάσκαλοι, πότε μαθητές. Πότε είναι μαζί με τους ιθαγενείς, πότε με τους φεουδάρχες και τους παραστρατιωτικούς. Καλούν τις ακριβοδίκαιες φλόγες των μαζών και εξαφανίζονται όταν έρχονται οι πίδακες νερού των πυροσβεστικών καταστολής.

Δεν θα ξαναπροχωρήσουμε μαζί τους.

Καταλάβαμε ήδη ποιοι εμφανίζονται όταν υπάρχουν σκηνές παραστάσεων, συνομιλίες, καλός Τύπος, προσοχή, και εξαφανίζονται την ώρα της δουλειάς, όχι δύσκολης αλλά απαραίτητης, όπως θα γνωρίζει η πλειονότητα όσων διαβάζουν ή ακούν αυτή την επιστολή. Όλο αυτό το διάστημα, το βλέμμα και η ακοή μας δεν ήταν στραμμένα σ’ όσους βρίσκονταν πάνω στη σκηνή, αλλά σε όσους την κατασκεύασαν, όσους έφτιαξαν το φαΐ, σκούπισαν, φύλαξαν, οδήγησαν, έδωσαν φυλλάδια, τα ζωγράφισαν στον τοίχο. Επίσης είδαμε και ακούσαμε όσους σκαρφάλωσαν πάνω στους άλλους.

Δεν θα ξαναπροχωρήσουμε μαζί τους.

Καταλάβαμε ήδη ποιοι είναι οι επαγγελματίες των συνελεύσεων, τις τεχνικές και τις τακτικές τους να δυναμιτίζουν τις συναντήσεις ώστε μόνο εκείνοι και όσοι τους ακολουθούν να μένουν για να εγκρίνουν τις προτάσεις τους. Μοιράζουν ήττες όταν εμφανίζονται ως επικεφαλής συντονιστικών συζητήσεων, κάνοντας στην άκρη τους «φλώρους» και τους «μικροαστούς» που δεν αντιλαμβάνονται ότι στην ημερήσια διάταξη παίζεται το μέλλον της παγκόσμιας επανάστασης. Όσους βλέπουν με κακό μάτι οποιαδήποτε κίνηση δεν τελειώνει με μια συνέλευση διευθυνόμενη από αυτούς.

Δεν θα ξαναπροχωρήσουμε μαζί τους.

Καταλάβαμε ήδη ποιοι εμφανίζονται ως αγωνιστές για την απελευθέρωση των φυλακισμένων σε εκδηλώσεις και εκστρατείες, αλλά μας ζητούσαν να εγκαταλείψουμε τους φυλακισμένους του Ατένκο για να συνεχίσουμε τη διαδρομή της Άλλης Καμπάνιας, γιατί είχαν ήδη προγραμματισμένη την στρατηγική και τις εκδηλώσεις τους [4].

Δεν θα ξαναπροχωρήσουμε μαζί τους.

-*-

Η «Έκτη» συνιστά ένα ζαπατιστικό κάλεσμα. Καλώ δεν σημαίνει ενώνω. Δεν επιχειρούμε να ενώσουμε υπό μια διεύθυνση, ζαπατιστική ή άλλη. Δεν ψάχνουμε να μαζέψουμε μέλη, να στρατολογήσουμε, να υποσκελίσουμε, να προσποιηθούμε, να μοιάσουμε, να ξεγελάσουμε, να διευθύνουμε, να υποτάξουμε, να χρησιμοποιήσουμε. Ο προορισμός είναι ο ίδιος, αλλά η διαφορετικότητα, η ετερογένεια, η αυτονομία στους τρόπους που προχωράμε είναι ο πλούτος της «Έκτης», η δύναμή της. Δίνουμε και θα δίνουμε σεβασμό, και απαιτούμε και θα απαιτούμε σεβασμό. Στην «Έκτη» μπαίνει κάποιος χωρίς περισσότερα προσόντα από αυτό το «όχι» που μας καλεί, καθώς και τη δέσμευση να οικοδομήσει τα απαραίτητα «ναι».

-*-

Συντροφόισσες, σύντροφοι και συντρόφισσες,

Εκ μέρους του EZLN σάς λέμε:

1. Για τον EZLN δεν θα υπάρχει πλέον μια Άλλη Καμπάνια και μια Zezta Internazional. Από τώρα και στο εξής θα προχωράμε με όσους προσκαλούμε και μας δέχονται ως συντρόφους, ανεξάρτητα από το αν είναι στην ακτή της Τσιάπας ή στη Νέα Ζηλανδία.

Έτσι το πεδίο δράσης είναι πλέον ξεκάθαρα οριοθετημένο: ο πλανήτης που ονομάζεται «Γη» και βρίσκεται σε αυτό που ονομάζεται Ηλιακό Σύστημα.

Θα γίνουμε τώρα αυτό που ήδη είμαστε: «Η Έκτη».

2. Για τον EZLN, το να είσαι στην «Έκτη» δεν θα χρειάζεται ένταξη, συνδρομή, εγγραφή σε λίστα, πρωτότυπη ή/και φωτοτυπία κάποιας επίσημης ταυτότητας, απολογισμούς, ή το μπείτε στη θέση του δικαστή ή του δικαζόμενου, του κατηγορούμενου ή του δημίου. Δεν υπάρχουν σημαίες. Υπάρχουν δεσμεύσεις και τα παρεπόμενα αυτών των δεσμεύσεων. Μας καλούν τα «όχι, μας κινητοποιεί η οικοδόμηση των «ναι.

3. Όσοι, περιμένουν στην επανάκαμψη του EZLN μια νέα φάση με θεατρικές σκηνές και μεγάλες συγκεντρώσεις, με μάζες που συρρέουν προς το μέλλον και τα αντίστοιχα της εισβολής στα χειμερινά ανάκτορα θα απογοητευτούν. Καλύτερα να αποχωρήσουν από τώρα. Ας μην χάνουν το χρόνο τους και ας μην ξοδεύουν το δικό μας. Το μονοπάτι της «Έκτης» είναι για μεγάλο βηματισμό, όχι για νάνους της σκέψης. Για «ιστορικές» και «συγκυριακές» δράσεις υπάρχουν άλλοι χώροι όπου μπορούν να βρουν τη θέση τους. Εμείς δεν θέλουμε μόνο να αλλάξουμε κυβέρνηση: θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

4. Διευκρινίζουμε ότι ως EZLN δεν θα συμμαχήσουμε με καμιά εκλογική κίνηση στο Μεξικό. Η αντίληψή μας σχετικά με αυτό το ζήτημα ήταν ξεκάθαρη στην «Έκτη» και δεν έχει υπάρξει αλλαγή. Καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν κάποιοι που σκέφτονται ότι είναι δυνατός ο μετασχηματισμός των πραγμάτων από τα πάνω χωρίς να γίνουν ένας ακόμη από τους πάνω. Ας ελπίσουμε ότι οι απογοητεύσεις δεν θα τους μετατρέψουν σε αυτό ενάντια στο οποίο αγωνίζονται.

5. Οι προτάσεις μας για οργανωτικά, πολιτικά εγχειρήματα και διάδοση της πληροφορίας θα απευθυνθούν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ σε όσους θα μας το ζητήσουν και θα τους αποδεχτούμε, και θα αποσταλούν με mail στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις που θα έχουμε. Επίσης θα εμφανίζονται στον Enlace Zapatista, αλλά η πρόσβαση στο πλήρες κείμενο θα γίνεται με password που θα αλλάζει συνεχώς. Αυτό το password θα φτάνει με κάποιο τρόπο σε σας, αλλά θα είναι εύκολο να το μαντέψουν όσοι διαβάζουν με προσοχή αυτό που είναι ορατό και όσοι θα έχουν μάθει να αποκρυπτογραφούν τα συναισθήματα που γίνονται γράμματα στα λόγια μας.

Κάθε άτομο, ομάδα, συλλογικότητα, οργάνωση ή ό,τι τίτλο παίρνει ο καθένας, έχει το δικαίωμα και την ελευθερία να διαδίδει αυτή την πληροφόρηση σε όσους πιστεύει κατάλληλους. Όλοι όσοι είναι στην «Έκτη» θα έχουν τη δυνατότητα να ανοίξουν το παράθυρο των λόγων μας και της πραγματικότητάς μας σε όσους το επιθυμούν. Παράθυρο, όχι πόρτα.

6. Ο EZLN ζητά την υπομονή σας καθώς θα μοιραζόμαστε σιγά σιγά τις πρωτοβουλίες που, αυτά τα εφτά χρόνια, έχουν ωριμάσει, και των οποίων οι πρωταρχικός στόχος θα είναι να είστε σε άμεση επαφή με τις βάσεις υποστήριξης των ζαπατίστας [5] με τον τρόπο που, κατά την ταπεινή μου γνώμη και μακρά εμπειρία, είναι ο καλύτερος, δηλαδή ως μαθητές.

7. Προς το παρόν θα θέλαμε να πούμε σε όσους μπορούν και θέλουν, και θα προσκληθούν ειδικά από την Έκτη-EZLN, να αρχίσουν να μαζεύουν το παραδάκι, τα λεφτά, το money ή όπως αλλιώς λέτε τη μονάδα ανταλλαγής σε κάθε μέρος του πλανήτη, για να έχετε τη δυνατότητα να ταξιδέψετε στα ζαπατιστικά εδάφη σε ημερομηνίες που θα καθοριστούν. Αργότερα σας λέμε περισσότερες πληροφορίες.

Τελειώνοντας αυτή την επιστολή (που, όπως θα είδατε, έχει το μειονέκτημα να μην συνοδεύει και μην συμπληρώνει τη γραπτή μορφή της με ένα βίντεο ή ένα σάουντρακ , θα θέλαμε να στείλουμε το θερμότερο χαιρετισμό μας [τη «θερμότερη αγκαλιά μας» στο πρωτότυπο] (κι έχουμε μόνο ένα) στους άντρες, τις γυναίκες, τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, τις ομάδες, τις οργανώσεις, τα κινήματα ή όπως ονομάζεται ο καθένας, που όλο αυτό το διάστημα δεν απομακρύνθηκαν από εμάς και αντιστάθηκαν και μας υποστήριξαν ως συντρόφισσες, σύντροφοι και συντροφόισσες.

Σύντροφοι,

Είμαστε η «Έκτη».

Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.

Δεν θα απαλύνει τις στεναχώριες μας το να ανοιχτούμε στον κόσμο που υποφέρει. Το μονοπάτι θα είναι βασανιστικό.

Θα παλέψουμε.

Θα αντισταθούμε.

Θα αγωνιστούμε.

Ίσως να πεθάνουμε.

Αλλά μια, δέκα, εκατό, χίλιες φορές, πάντα θα νικούμε. Πάντα.


Εκ μέρους της Μυστικής Επαναστατικής Ιθαγενικής Επιτροπής-Γενικής Διεύθυνσης του

Εθνικοαπελευθερωτικού Ζαπατιστικού Στρατού

της «Έκτης»-EZLN

Εξεγερμένος Υποδιοικητής Μάρκος

Τσιάπας, Μεξικό, Πλανήτης Γη.

Γενάρης 2013

Υ.Γ. Για παράδειγμα, το password για αυτό το κείμενο είναι, όπως έγινε σαφές, «marichiweu», με μικρά γράμματα και αρχίζοντας από αριστερά.[1]
[1] Υπάρχουν δύο εκδοχές του παρόντος κειμένου, μια συνοπτική και μια εκτενής. Η συνοπτική μετά τον τίτλο αναγράφει “password: marichiweu” (= θα νικήσουμε, στη γλώσσα των ιθαγενών Μαπούτσε της νότιας Χιλής)  και ανά φάσεις παραπέμπει το κείμενο με ένα λινκ στην εκτενέστερη. Πατώντας το σύνδεσμο ζητείται το password. Το κείμενο που έχει μεταφραστεί εδώ είναι η εκτενής εκδοχή.
[2] Πρόκειται για την Έκτη Διακήρυξη της Ζούγκλας Λακαντόνα (εδώ ελληνική μετάφραση) η οποία έθεσε ένα βασικό πλαίσιο ανάλυσης και αγώνα υπό τον οποίο ενώθηκαν άτομα και οργανώσεις που μπήκαν στην Άλλη Καμπάνια.
[3] «Juan Francisco Kuykendal Leal: Ο σύντροφος Kuy της Άλλης Καμπάνιας, δάσκαλος, δραματουργός, σκηνοθέτης θεάτρου. Σοβαρή κρανιακή κάκωση την 1η Δεκέμβρη 2012 από πυροβολισμό των «δυνάμεων της τάξης». Σχεδίαζε να κάνει μια θεατρική παράσταση για τον Ενρίκε Πένια Νιέτο.» (από το κείμενο του Μάρκος, Οι άλλοι και εμείς, μέρος Δ΄).
[4] Στις αρχές Μάη 2006, όταν η διαδρομής της Άλλης Καμπάνιας βρισκόταν στην Πόλη του Μεξικού, άρχισαν οι μεγάλες διαδηλώσεις στο Σαν Σαλβαδόρ Ατένκο, μια πόλη λίγες ώρες μακριά απ’ την ομοσπονδιακή πρωτεύουσα. Το ενεργό κίνημα ενάντια στο αεροδρόμιο που επρόκειτο να χτιστεί στην περιοχή, ενώθηκε με τις διαμαρτυρίες πλανόδιων πωλητών λουλουδιών που εκτοπίζονταν από τα πόστα τους έχοντας ως αποτέλεσμα μαζικότατες κινητοποιήσεις που γνώρισαν μια πρωτοφανή καταστολή με δυο νεκρούς, πάνω από 200 τραυματίες, 26 καταγεγραμμένες περιπτώσεις βιασμών και εκατοντάδες συλλήψεις. Κυβερνήτης της πολιτείας ήταν ο νυν πρόεδρος του Μεξικού Ενρίκε Πένια Νιέτο. Το 2012, η παραδοχή ότι ο ίδιος είχε διατάξει την καταστολή στο Ατένκο για την «αποκατάσταση της τάξης» κατά την προεκλογική εκστρατεία στην προεδρία, αποτέλεσε το έναυσμα για το φοιτητικό κίνημα «Εγώ είμαι ο 132» (δες εδώ και εδώ). Στη διάρκεια των γεγονότων το Μάη του 2006, ο Μάρκος παρέτεινε την παραμονή του στην Πόλη του Μεξικού και με ένα «Όλοι είμαστε Ατένκο. Όταν χτυπούν έναν, μας χτυπούν όλους» έδωσε το έναυσμα για την έξοδο εκατοντάδων νέων προς το Ατένκο. Η ισχυρή καταστολή που δέχτηκε η κινητοποίηση, οδήγησε κάποια πυρά και εναντίον του για την απόφαση να οδηγήσει κάποιο κόσμο στο στόμα του λύκου. Υπάρχουν πάρα πολλά βίντεο κι έχουν γραφτεί άπειρα κείμενα για αυτή την κινητοποίηση και την καταστολή, καθώς και μια πολύ καλή καταγραφή μαρτυριών των θυμάτων αστυνομικής βίας. Εδώ είναι ένα βιντεάκι χωρίς πολλά λόγια που κάνει μια αναδρομή. Δεν είναι σε καλή ανάλυση, αλλά μια ιδέα την παίρνεις. Στο 3:23 είναι αυτή η περίφημη σκηνή που η πορεία κυνηγάει τους μπάτσους.
[5] Βάσεις υποστήριξης των ζαπατίστας: Με αυτό τον όρο αναφέρονται οι ζαπατίστας στις κοινότητες που ανήκουν στο κίνημα αλλά όχι στο στρατό.
[*] Όλες οι προηγούμενες αναρτήσεις στο enlace zapatista συνοδεύονται από βίντεο…
Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in ... μάτια ..., πολίτης, το σύνηθες παράλογο, Κόσμος, Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία, ακούμε;, δημοκρατία πολιτών, κυβερνητικά "μέτρα", κόσμος, καταστολή, καταγγελία, κοινωνία, κοινωνικοί/εργατικοί αγώνες, νεολαία, νομοθεσία, οικο-συνείδηση, οικονομία, media and tagged , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s