Αφίσα για 17 Νοέμβρη των Ελευθεριακών Κύκλων της Πρέβεζας

ΤΕΤΑΡΤΗ, 14-11-1973. Οι επίφοβες για το καθεστώς Γενικές Συνελεύσεις των σπουδαστών στο Πολυτεχνείο Αθηνών πραγματοποιούνται «νόμιμα». Έχει προηγηθεί επίσκεψη του τότε υπουργού παιδείας και κυβερνήσεως Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη που προσπαθεί να αναβάλει τις αρχαιρεσίες των σχολών. Ένα χρόνο νωρίτερα οι αρχαιρεσίες στους περισσότερους φοιτητικούς συλλόγους των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων έχουν διεξαχθεί με νοθεία και ταυτόχρονα πλανιέται ο φόβος των γεγονότων της Νομικής του Φεβρουαρίου 1973. Αποφασίζεται εκτός της αποχής από τα μαθήματα ως τη Δευτέρα 19/11 και η παραμονή και διανυκτέρευση εντός του Πολυτεχνείου. Το απόγευμα της ίδιας μέρας συναντιέται εκτός σχολής ο πρύτανης του Πολυτεχνείου με το διευθυντή της αστυνομίας Αθηνών παρισταμένου εκπρόσωπου της Εισαγγελικής Αρχής όπου ζητείται η άδεια από τον πρύτανη για άρση ασύλου.

Το Πολυτεχνείο του ’73 δεν ήταν μόνο αγώνας φοιτητικός. Ήταν αγώνας πολιτικός. Αγώνας λαϊκός, εργατικός, ενάντια στην εξουσία του καθεστώτος. Η Διακήρυξη της συντονιστικής επιτροπής Πολυτεχνείου λέει: «Οι φοιτητές απ’ όλες τις σχολές, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, συνειδητοποιήσαμε πως τα προβλήματά μας, σχετικά με τον εκδημοκρατισμό της Παιδείας και τη λειτουργία του Εκπαιδευτικού συστήματος, δεν λύνονται χωρίς την αλλαγή της συγκεκριμένης πολιτικής καταστάσεως».

Όλα αυτά αποτελούν γεγονότα τα οποία δεν διδάσκονται σε κανένα σχολείο ή εκπαιδευτικό ίδρυμα ενώ η επέτειος του Πολυτεχνείου έχει εκφυλιστεί σε μία απλή σχολική ημιαργία.

Οι καιροί αλλάζουν αλλά το Πολυτεχνείο, σε πολλές εκφάνσεις του, παραμένει επίκαιρο. Μπορεί να μην ζούμε στη χούντα των συνταγματαρχών και να μην ακούμε τις μπότες στο πεζοδρόμιο όταν νυχτώνει, αλλά βιώνουμε τη συρρίκνωση των προσωπικών και συλλογικών ελευθεριών. Οι κυβερνήσεις μαθαίνουν από τα λάθη τους, ξέρουν καλά ιστορία. Τότε η χούντα των όπλων, σήμερα η χούντα με αδιέξοδους νόμους, φορολογίες, πολιτικό αποπροσανατολισμό και κοινωνικό διχασμό.

Παράλληλα, συντελείται ο ευνουχισμός των πολιτικών ιδεών των νέων με στόχο την καταπίεση του πιο ριζοσπαστικού τμήματος της κοινωνίας. Στη σημερινή κατάσταση εντός των σχολών, η διαδικασία της πολιτικοποίησης των φοιτητών χειραγωγείται από τις φοιτητικές παρατάξεις με συνέπεια την εκκόλαψη «επαναστατών της καφετέριας» και την επιπλέον διαίρεση και αποδυνάμωση του φοιτητικού κινήματος. Ας μην ξεχνάμε ότι πλέον ζούμε στην εποχή άνευ πανεπιστημιακού ασύλου. Το άσυλο, το οποίο θεσμοθετήθηκε το 1982, καταργήθηκε από τη Διαμαντοπούλου τον Αύγουστο του 2011, απλώς με τη παράλειψή του από το νομοσχέδιο για την παιδεία.

Αυτή η παιδεία μοιράζει χειροπέδες.

Στο «διαίρει και βασίλευε» του καπιταλισμού, των αυστηρών εμπορευματικών σχέσεων μέσω του σημερινού πολιτικού συστήματος, η αναφορά στην εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν μπορεί παρά να εκφράζει το διαρκή αγώνα (στο δρόμο, στις σχολές, στην εργασία), την ανάγκη για συσπείρωση καθώς και τη συνεχή σύγκρουση με κάθε μορφή εξουσίας.
Η κρατική καταστολή δεν χτύπησε μόνο την εξέγερση του πολυτεχνείου αλλά και ό,τι μετέπειτα θα μπορούσε να φέρει μνήμες και να πυροδοτήσει εξεγερσιακή διάθεση. Ως επακόλουθο χτύπησε τις πορείες μνήμης της εξέγερσης στα τέλη της δεκαετίας του ‘70 με αποκορύφωμα την εν ψυχρώ δολοφονία Κουμή και Κανελλοπούλου το ‘80 αλλά και του Καλτεζά το ’85. Ας μην ξεχνάμε, επίσης, τα περίφημα γεγονότα της επετείου του 1995 με την αλληλέγγυα διαμαρτυρία υπέρ των κρατούμενων και απεργών πείνας που οδήγησε στις 553 προσαγωγές εντός του πολυτεχνείου.

Το σημερινό καθεστώς χρειάζεται και επιδιώκει το φόβο για να δικαιολογήσει την κοινωνική ανοχή και συνοχή . Όμως τίποτε δεν είναι όπως ήταν. Από τις απεργίες των φυλακισμένων και μεταναστών μέχρι και την Κερατέα. Από τον αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού στη βόρεια Χαλκιδική μέχρι και τις συλλογικότητες ελευθεριακών κοινωνικών χώρων. Από τον αγώνα των εργαζόμενων στη ΒΙΟ.ΜΕ μέχρι την πρωτοβουλία για την κοινωνική διαχείριση απορριμμάτων. Από τα αυτοδιαχειριζόμενα κοινωνικά ιατρεία και κοινωνικά παντοπωλεία μέχρι και τις καταλήψεις. Από τις συλλογικές κουζίνες μέχρι και τις κολεκτίβες. Από την αυθόρμητη εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, που έδωσε ώθηση στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα σε όλο τον ελλαδικό χώρο, η κοινωνική αυτοθέσμιση είναι η απάντηση στο φόβο.

Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που το κράτος θα μας αποδώσει!

Πορεία Σάββατο 17/11, 18:00
Συγκέντρωση στο εργατικό κέντρο Πρέβεζας

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟΙ ΚΥΚΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ
antiexousia.pr@gmail.com
Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in Οι δάσκαλοι και η Αμφισβήτηση, Πρέβεζα, ακούμε;, αντιφασισμός, ελληνικό εκπαιδευτικο σύστημα, ιστορία, καταστολή, κοινωνικοί/εργατικοί αγώνες, νεολαία, οι φοιτητές μιλούν, οι μαθητές μιλούν and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s