Μείωσαν μισθούς ακόμα και κατά 28% μέσω συμβάσεων… και τα συνδικάτα «διαμαρτύρονται»…

Με μειώσεις μισθών που ξεπέρασαν και το 22% που προβλέπει ο νόμος για τις κατώτατες αμοιβές βρέθηκαν αντιμέτωποι οι εργαζόμενοι, όπως εκθέτει διαδικτυακή δημοσίευση στο NEWS247. Κι απ’ την άλλη, νέα μέτρα μας χτυπούν την πόρτα το καλοκαίρι… ενώ η γερμανική κυβέρνηση – που εγκαλεί τους πάντες για ό,τι συμφέρει τους εργαζόμενους – δίνει αυξήσεις, εν μέσω κρίσης, στους δημόσιους υπάλληλους (πρβλ. εδώ), που απήργησαν πριν από λίγες ημέρες με το – πολιτικότατο – αίτημα «αν δηλώνετε αύξηση του ΑΕΠ, μοιράστε τα κέρδη»!

Κι εμείς; Ακόμα περισσότερες απολύσεις, κλείσιμο κι άλλων φορέων, περεταίρω μειώσεις μισθών, περικοπές σε όλες τις λειτουργικές δαπάνες, στην παιδεία, την υγεία και την άμυνα και παρεμβάσεις στα οικονομικά των δήμων μας λένε ότι είναι τα νέα μέτρα που θα «πρέπει» να εφαρμόσει η ελληνική κυβέρνηση μέσα στον Ιούνιο, για να «περισωθούν τράπεζες, κεφάλαια και αριθμοί«.

Τα νέα αυτά μέτρα θα πρέπει, λέει, ν’ αποδώσουν περίπου έξι δισεκατομμύρια ευρώ – συνολικά δηλαδή 3% του ΑΕΠ – ενώ ο φόβος για επανάληψη του περσινού Ιουνίου με τα εκτεταμένα επεισόδια είναι υπαρκτός στην κυβέρνηση. Στην ίδια κυβέρνηση, βέβαια, που, εν τάχει, περνά τις τελευταίες ημέρες τα σκληρότερα νεοφιλελεύθερα μέτρα, με αξιοσημείωτη κοινωνική αμετροέπεια, αλλά και χωρίς σημαντικές συνδικαλιστικές αντιδράσεις:

  • οι «επιχειρήσεις» δεν υποχρεούνται στη δημοσιοποίηση ισολογισμών, ενώ
  • επήλθε μείωση της φορολογίας τους στο 20% – τη στιγμή που, υποτίθεται, «αναζητείται ρευστό» – και
  • «νομοθετήθηκε» αυτοτελής φορολόγηση, με τον ίδιο συντελεστή, των εισοδημάτων από ενοίκια (οπότε, π.χ., αυτό το εισόδημα δεν νοείται ως τέτοιο για την εφορία… και άρα ο «εισοδηματίας» θα μπορούσε να είναι «φορολογικά άπορος» ????? ), χωρίς, βέβαια ν’ αγνοούνται οι «έχοντες και κατέχοντες»,
  • ο φορολογικός συντελεστής των οποίων, ειδικά για τον ανώτερο συντελεστή φορολογίας, μειώθηκε σε 40% από 45% ( ! ) (πρβλ. εδώ), και
  • ο «υφυπουργός οικονομικών» Σαχινίδης, ευπειθώς και άνευ συνεπειών, μπορεί να δηλώνει σε «κοινοβουλευτική επιτροπή» ότι «χάθηκε» το αρχείο για τις διεκδικήσεις του κρατικού πλούτου της Ελλάδας από την Ο.Δ. Γερμανίας, οπότε…

την ίδια στιγμή που, πλέον,

  • οι δημόσιοι υπάλληλοι υπόκεινται σε αυξημένη προκράτηση φόρου (και η εφορία αγνοεί τα «χαράτσια αλληλεγγύης», ή όπως αλλιώς τα βαφτίζει η αρρωστημένη φαντασία των «νομοθετούντων ιδιωτικών δικηγορικών γραφείων«, προσμετρώντας ‘τα στο φορολογητέο εισόδημα), και
  • αναμένουν την επόμενη μείωση μισθών τον Ιούνιο και
  • τις «αξιολογημένες απολύσεις» σύντομα, αφού ο «καλός υπουργός» Μπαμπινιώτης πέρασε νύχτα την αξιολόγηση-απαξίωση ΚΑΙ των εκπαιδευτικών στη Βουλή, με τη ρητή προοπτική των απολύσεων (πρβλ. εδώ)!

Και, εν αναμονή και νέων αντεργατικών μέτρων, οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα έχουν ήδη κάνει βουτιά μέχρι και της τάξεως του 28% με τη μετατροπή των συλλογικών συμβάσεων εργασίας σε ατομικές. Μειώσεις μισθών επέλεξαν να κάνουν, μέσω της υπογραφής ατομικών συμβάσεων εργασίας, οι επιχειρήσεις σε ποσοστό 98,5%, όπως προκύπτει από τα επίσημα στοιχεία του Σώματος Επιθεωρήσεων Εργασίας (πρβλ. εδώ). Οι τελικές μειώσεις των μισθών κυμάνθηκαν από 20% έως 28%, δηλαδή πάνω από το 22% που προβλέπει ο νόμος για τις κατώτατες αμοιβές της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, όπως, άλλωστε, ήταν αναμενόμενο…

Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται ένας απάνθρωπος «οικονομικός φορμαλισμός», που θέλει «να βγαίνουν τα νούμερα» με μείωση του «εργασιακού κόστους»… Σ’ αυτόν τον φορμαλισμό, καταφανώς, δεν ζητείται η κοινωνική βελτιστοποίηση, αλλά η αύξηση της κερδοφορίας – γι αυτό, άλλωστε, δεν ζητείται το προφανές, δηλαδή η αναζήτηση ρευστού εκεί που υπάρχει, στους κεφαλαιοκράτες και μεγαλοαστούς!

Πίσω απ’ όλα αυτά κρύβεται, όμως, και μια «πολιτική αποδοχή» του δόγματος που θέλει «το αναπτυσσόμενο κεφάλαιο να ενδυναμώνει την κοινωνική δυναμική»… Υπάρχει έστω κι ένδειξη για την αλήθεια αυτού του δόγματος;

Όσο κι αν αυτό φαίνεται αδιανόητο, δεν έχει σημασία το τελευταίο ερώτημα! Μια ολόκληρη «επιστημονική κοινότητα» – με τον ανορθολογισμό που συνεπιφέρει ο «έλλογος οπαδισμός» της και το «οικονομικό συμφέρον» – υποστηρίζει την αξιοπιστία των όρων απέναντι στ’ αναξιόπιστα αποτελέσματά τους!

Είναι, συνεπώς, τριπλό το καθήκον του συνδικαλισμού:

  • όπως στα γεννητάτα του, να διαμορφώσει τις «θεωρητικές ξιφολόγχες» που θα ξεκοιλιάσουν την ασταθέστατη κι ανυπόστατη «τρέχουσα κανονική οικονομική/κοινωνική επιστήμη», ώστε να προσποριστεί – με την προφάνεια κι αλήθεια των θέσεών του – και το μέρος εκείνο των κοινοτήτων που «αναζητά καλύτερες προτάσεις», αλλά και να σταθεί ευπρεπώς απέναντι στο ενδότερο των χαρακτηριστικών των «εξουσιαστικών κοινωνιολογιών», που είναι ο «κοινωνικός οικονομισμός» (από τον «στεγνό μαρξισμό» έως τον «νεοφιλελευθερισμό» της σχολής του Hajek),
  • κατά το ιστορικό κεκτημένο κι αιτούμενο, να διαμορφώσει – ευκολότερα, ίσως, τώρα απ’ ό,τι πριν με τις μεγάλες «μισθολογικές διαφορές» και τη «θεοποίηση» του «σταθερού εισοδήματος» και της «εργασίας» – όρους και μεθοδολογίες συνδικαλιστικής ενότητας στους χώρους εργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (πρβλ., π.χ., εδώ), ως όρο και προϋπόθεση της επιθετικής προοπτικής και πολιτικής του ίδιου του συνδικάτου, και
  • όπως υποδεικνύουν οι τελευταίες νικηφόρες «κοινωνικές αντιστάσεις» (Zanon, Chiapas κ.λπ.), να διαμορφώσει τις οργανώσεις και τους χώρους εργασίας – σε κάθε ευκαιρία – σε χώρους εργατικής απελευθέρωσης και κοινωνικής παραγωγής.

Εύκολα, έως τώρα, τα «καθεστωτικά» ή και τα «κομματικά» υποτελή «συνδικάτα» απαξίωναν τέτοιες θέσεις και στάσεις, αναμοχλεύοντας με κάθε τρόπο τον φτηνά λαϊκίστικο «δημοκρατικό συγκεντρωτισμό» και τις «αγωνιστικές αδράνειες» των οργανωμένων συνδικαλιστικά εργατών. Όμως, στην εποχή της ολομέτωπης επίθεσης στην ΑΞΙΑ της εργασίας – κοινωνικά και οικονομικά – είναι ευκολότερο να κινητοποιήσεις προς καινοτόμες πρακτικές και δράσεις, παρά να προδώσεις! Όταν ακόμα και ο ηθικά «μικροαστός» δεν ελπίζει, πλέον, στην οικογενειακή του γαλήνη, τότε μεγιστοποιείται η ευθύνη του συνδικάτου, που πρέπει ν’ αφήσει στην άκρη τις «ηθικόλογες ευκολίες» της καταγγελίας των «ανενεργών και βολεμένων» συναδέλφων και να ετοιμάσει την οργάνωση και δικτύωσή του για να υποδεχθεί τους εργαζόμενους που δεν ελπίζουν σε ευπρεπή διαβίωση, αλλά την απαιτούν, πλέον, ως συνθήκη ύπαρξης της ίδιας της κοινωνίας και της αυτοθεσμιζόμενης κι υποκειμενικής αναγνώρισής της από τους πολίτες/εργαζόμενους!

Σε αντικειμενικές κοινωνικές/πολιτικές συνθήκες «θνήσκουσας αστικής δημοκρατίας» – όπου ο «πολίτης» δεν μπορεί, πια, να επικαλεστεί την «οικογενειακή του γαλήνη» – οι επιλογές που επιδιώκουν να περισώσουν θεσμούς (συνδικάτα κι ομοσπονδίες) και να συντηρήσουν μια, εν πολλοίς μόνον στα χαρτιά, επίφαση ενότητας, είναι σήμερα αντιφατικές ως προς τον ίδιο τον όρο του «αντικαπιταλιστικού συνδικαλισμού», στο βαθμό που – διατηρώντας δομές που αποδείχθηκαν αποτυχημένες – κρατούν τα συνδικάτα στη γωνία της «διαμαρτυρίας» και της «αναμονής της ανατροπής του καπιταλισμού», δηλαδή εκτός της τρέχουσας πραγματικότητας του πολίτη/εργάτη!

Πέραν της αναγκαίας συνθήκης και προϋπόθεσης, αλλά και ανάγκης τέτοιες αποφάσεις και ενέργειες να έχουν διασπορά και να τύχουν αντίστοιχης δουλειάς και πολιτικής ενημέρωσης, που ακόμα δεν έχουν καταστεί καθημερινός στόχος,  τα συνδικάτα έχουν απαξιώσει την εργατική πολιτική προς χάριν της «επιβίωσης»… ποιών; Ποιος μέσα από τον συνδικαλισμό έχει τέτοιο συμφέρον, λοιπόν; Ποιος είναι, δηλαδή, ο εσωτερικός εχθρός;

Οι ίδιες οι δομικές αντιφάσεις, από τη μια

  • των «κομματικών εντολέων» συνδικαλιστικών σχηματισμών, που εργάζονται με «όρους κοινοβουλευτικού δυναμικού», συνεπώς χρησιμοποιούν κριτήρια τρέχουσας «πολιτικής οικονομίας» στις επιλογέςτους (όπως, π.χ., τα στελέχη του ΠΑΜΕ, που έπρεπε να δικαιολογήσουν τις απολύσεις στην «Τυποεκδοτική» με όρους «οικονομίας κλίμακας» και, την ίδια ώρα, να κρατούν «σε εγρήγορση», αλλά «εν υπνώσει» τα αγωνιστικά αντανακλαστικά των μελών της παράταξης «έως ότου έρθει η εντολή από το ΠΓ της ΚΕ»)…

και, απ’ την άλλη,

  • των, «συγκεντρωτικά» και σε πλήρη εξάρτηση από τις εκάστοτε κυβερνήσεις, δομημένων «ομοσπονδιών», που, αντικειμενικά σε θέση «υπάκουα αντιτιθέμενου» (στην καλύτερη περίπτωση), στελεχώνονται στη βάση της αποδοχής της «ευπρεπούς διαχείρισης» ως μοντέλου εργασίας, αλλά και συνδικαλιστικής ηθικής (αδυνατώντας, π.χ., να αντισταθούν στην αυθαίρετη διασπάθιση αποθεματικών και κεφαλαίων των εργατικών ταμείων επικουρικής ασφάλισης), αλλά και αδυνατούν να διαμορφώσουν θέσεις πέραν αυτής της «ηθικής», έχοντας αποδεχθεί να δομούνται ως «μικρά κοινοβούλια», με ό,τι αδράνειες, συμβιβαστικές διαδικασίες κι εξαρτήσεις σημαίνει αυτό…

Εκτός, λοιπόν, από «τα στελέχη» αυτών των «δομών», οι μόνοι που θα είχαν συμφέρον θα ήταν όσοι «βολεύονται» χάρις στις «γνωριμίες», όσοι, δηλαδή, εντάσσονται στο σύστημα της απαξίωσης της οργάνωσης και αλληλεγγύης των εργατών/απεργών/αγωνιζόμενων. Χάνεται, έτσι, ο «φόβος» του απλού εργάτη μπροστά στην «άγρια απεργία», στην περιφρούρηση των απεργιών από απεργιακές επιτροπές και, συνεπώς, στην απαξίωση των «στελεχικών μηχανισμών της συνδιαχείρησης», στο βαθμό που το συνδικάτο θέλει ν’ αναδείξει τον ανορθολογισμό αυτού του φόβου και την αναγκαιότητα – σε συνθήκες κοινωνικής εξαθλίωσης το ίδιο να «διασπείρει τις κοινωνικές αρχές στην πράξη» που επιδιώκει.

απεργιακή φρουρά της CGT αντιπαρατίθεται με απεργοσπάστες στη Γενική Απεργία της 29ης Μαρτίου, στην Ισπανία

Αυτή η τελευταία «βούληση» καθιστά αδύνατη τη συνύπαρξη μέσα στον ίδιο συνδικαλιστικό φορέα (κάτι που στην ελληνική πραγματικότητα καθίσταται ρηξικέλευτο, αλλά πιθανά πραγματοποιήσιμο με τις αλλαγές στην εργατική νομοθεσία και την κατάργηση των ΣΣΕ των ομοσπονδιών) πολιτικά ή/και ταξικά (π.χ., εργοδοτών – εργαζομένων, όπως πολλές φορές συμβαίνει και στην Ελλάδα, π.χ., στο εμπόριο) αντιπαρατιθέμενων δυνάμεων, ενώ προωθεί – στο βαθμό που είναι συνδικαλιστικά αποδεκτή ηθική – την διαπάλη στο ένδον της εργατικής τάξης των μεθόδων και ιδεών που θ’ αποτελούν το – κάθε στιγμή και σε κάθε τόπο και χώρο οργάνωσης – «πρόταγμα» του αγώνα! Ακόμα κι αν οι παρατάξεις των αντι-καπιταλιστών συνδικαλιστών αποφασίσουν ότι αξίζει ν’ αγωνιστούν για την κυριαρχία στα ομοσπονδιακά όργανα – πράγμα, βεβαίως, ευκταίο και μακρόπνοο αν κρατήσει κι οργανωθεί – το πιο πάνω μοντέλο μπορεί να είναι η οργανωτική ντιρεκτίβα συνεργασιών και δομών σε μια τέτοια ομοσπονδία.

Χώρος εφαρμογής κι επιλάθευσης ή επαλήθευσης τέτοιων σκέψεων θα ήταν, π.χ., η απεργία στην «Ελληνική Χαλυβουργία», που ξεπέρασε τις «επιταγές» της ίδιας της πλειοψηφούσας παράταξης στο εργατικό συνδικάτο (του ΠΑΜΕ), σε βαθμό που ΔΕΝ παίζεται και πολύ στην «κομματική ενημέρωση», ενώ έχει, ήδη, φέρει σε «αμηχανία» τους εργάτες αφού – με την άρνηση της κατάληψης και εργατικής παραγωγής – δεν υπόσχεται πια καμμία λύση πέραν της «ευπρεπούς ανεργίας»!

Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in συνδικαλιστικά, συνδικαλισμός, το σύνηθες παράλογο, άνεργοι, ακούμε;, δημοκρατία πολιτών, επί του πληκτρολογίου, επικαιρότητα, εργασία και κοινωνία, εργασιακά, κυβερνητικά "μέτρα", κοινωνία, κοινωνικοί/εργατικοί αγώνες, οικονομία, media and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Μία απάντηση στο Μείωσαν μισθούς ακόμα και κατά 28% μέσω συμβάσεων… και τα συνδικάτα «διαμαρτύρονται»…

  1. Παράθεμα: Μείωσαν μισθούς ακόμα και κατά 28% μέσω συμβάσεων… και τα συνδικάτα “διαμαρτύρονται”… | Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s