… and you don’t know what it is … από την Αθήνα

αναδημοσιεύουμε από
«
το βυτιο» (7/6/2011)

Μέρος Πρώτο:

Δεύτερη και τρίτη μέρα στη συνέλευση:

Του Μαρξ τον κάθε τόμο ανοίγαμε / όπως ανοίγουμε τι γρίλιες του σπιτιού / μα και χωρίς διαβάσματα / εμείς το ξεδιαλύναμε σε ποια παράταξη να πάμε και να καταταχτούμε πού / Τη διαλεκτική εμείς δε διδαχτήκαμε απ’ του Έγελου τα λόγια / μέσα στης μάχης την κλαγγή / στους στίχους εισορμούσε ευθύς

Μαγιακόφσκι (via)

Έβδομη και όγδοη μέρα στη συνέλευση:

Δεν είναι το πρόβλημα οι ιδεολογίες. Το πρόβλημα είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι φορείς της. Δεν είναι το πρόβλημα οι πολιτικοί φορείς ή τα αριστερά κόμματα. Το πρόβλημα είναι οι κομματικές δομές. Αυτές που δεν παράγουν λόγο, αλλά στελέχη που φτάνουν στη συνέλευση απλά για να φωνάξουν κάτι για το μεσοπρόθεσμο, που δεν ακούν ούτε μιλάνε, ούτε προτείνουν πραγματικά κάτι για τους χώρους δουλειάς, αλλά απλά τους αναφέρουν. Τα στελέχη που καταργούν στην πράξη τη διαλεκτική και υιοθετούν την χειρότερη εκδοχή του τηλεοπτικού λόγου. Αυτοί που δεν μιλούν για ταξική συνείδηση, αλλά προτιμούν να δείχνουν γρυλλίζοντας αυτούς εκεί πάνω. Οι φερόμενοι ως φορείς μιας ιδεολογίας που την απογυμνώνουν καθημερινά, μετατρέποντάς την σε σκέτη άναρθρη κραυγή.

Δέκατη μέρα στη συνέλευση:

Δεν μπορώ να επιχειρήσω τίποτα αν δεν αποχωριστώ όσα γνωρίζω. Μόλις τα φέρω στο νου μου και τα σκεφτώ, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, χάνω το θάρρος μου, ηττώμαι

Ε. Σιοράν

Μέρος δεύτερο:

Χθες τη στιγμή που τέλειωνε η γενική συνέλευση και ο διάλογος με τους οικονομολόγους, κατέβηκαν απ’ την Αμαλίας καμιά εικοσαριά άτομα κρατώντας ελληνικές σημαίες. Προχώρησαν με ύφος που προμήνυε φασαρία προς την μικροφωνική. Πάει να ξεκινήσει ιστορία, κάποιοι (καμιά δεκαριά ίσως) απ’ τη συνέλευση αρχίζουν το «φασίστες κουφάλες κλπ». Όμως, λίγο πριν η ένταση γενικευτεί, λίγο πριν τον τσακωμό, ο συντονιστής μαζί με το σώμα της συνέλευσης αντιμετωπίζει την κατάσταση εντυπωσιακά ψύχραιμα και ώριμα. «Καθίστε όλοι κάτω. Θα μιλήσουμε όπως προβλέπει η διαδικασία. Είμαστε όλοι μαζί». Επαναλαμβάνοντας αυτή τη φράση είκοσι φορές, σιγά σιγά ο κόσμος κάθισε, όλοι ηρεμήσαμε. Ο συντονιστής ξαναπήρε το μικρόφωνο: «Πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία. Να πούμε ένα ευχαριστώ σε όλο τον κόσμο που είναι εδώ. Στον κόσμο που την ώρα που εμείς μιλάμε έχει επιλέξει να είναι μπροστά στη βουλή και να διαμαρτύρεται με άλλο τρόπο. Είμαι όλοι μαζί. Ο αγώνας είναι κοινός». Χειροκρότημα. Ύστερα, κατά τη διάρκεια των ομιλιών, κάποιος απ’ τους πάνω παίρνει το λόγο. Επαναλαμβάνει: «είμαστε όλοι μαζί».

Δύο στοιχεία. Πρώτο: Η συνέλευση έχει κερδίσει να μπορεί να συζητάει ψύχραιμα…

Συνεχίστε την ανάγνωση του πλήρους άρθρου →

Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in ... μάτια ..., πολίτης, πολιτική, το σύνηθες παράλογο, Επί του πληκτρολογίου, Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία, ακούμε;, αλληλεγγύη, επί του πληκτρολογίου, επικαιρότητα, ιστορία, κοινωνία, κοινωνικοί/εργατικοί αγώνες, world wide web and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s