Αφίσα και μπροσούρα από την Πρωτομαγιά του 1974 (έξι μήνες μετά το Πολυτεχνείο, χούντα Ιωαννίδη!)

δημοσιευμένο από τον Γ. Μεριζιώτη στο IndymediaAthens από τα Cahiers d’études antiautoritaires

Έξι μήνες από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, μεσουρανούσης της χούντας του Ιωαννίδη (!), οι αναρχικοί εργάτες τόλμησαν να κάνουν συγκέντρωση δίπλα στο Πολυτεχνείο!

Σημαντικό ντοκουμέντο – τιμή στους πρωτεργάτες – αποτελούν η αφίσα (δίπλα) και η πολυγραφημένη προκήρυξη που κυκλοφόρησε την Πρωτομαγιά του 1974 σε 4.000 αντί­τυπα, ως κάλεσμα.

Η αστυνομία τους αντιμετώπισε με τη βία – βεβαίως – και, έτσι, εκδόθηκε και η έκκληση (με άγνωστη ανταπόκριση…) που παρατίθεται στο τέλος.

η πολυγραφημένη προκήρυξη (με τις ενδείξεις του OCR για τη στίξη και ορθογραφία που ανάγει στην εποχή):

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΩΝ,
ΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΜΙΣΘΩΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

Σύντροφο
ι!

Στις τέσσερις άκρες του κόσμου, άπό τη Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα και άπό τη Στοκχόλμη ως τό Μπουένος Αϊρες, στο στόμα τον προέδρου Μάο ή τον Πάπα, τον Φράνκο ή τον Μπρέζνιεφ, ή Ιδια έκκληση αντηχεί: «ΔΟΥΛΕΨΤΕ, ΔΟΥΛΕΨΤΕ και πάλι ΔΟΥΛΕΨΤΕ. ΔΟΥ­ΛΕΨΤΕ γιά τήν πατρίδα για τον σοσιαλισμό, για τό καλό της ανθρωπότητας, για να αγορά­σετε τό τελευταίο επαναστατικό προϊόν, άλλα προ πάντων ΔΟΥΛΕΨΤΕ.

Οι εξουσιαστές κάθε είδους, οι υπουργοί και οι καθηγητές, οί συνδικαλιστές και οι παπά­δες, τα κομματικά, αφεντικά και ή αστυνομία, ενώθηκαν σέ μιά Ιερή Συμμαχία γιά νά πείσουν τις «μάζες» πόσο αναγκαία είναι ή εργασία, πόσο εξευγενίζει τον άνθρωπο κατ τον κάνει νά ξεχωρίζει άπό τά ζώα. Άλλά ό άνθρωπος – όπως ακριβώς και τα βόδια που πρέπει νά ευ­νουχιστούν γιά νά δουλέψουν καλά – δέν είναι πλασμένος γιά εργασία: Ή φύση του τον ωθεί στην απόλαυση, στην ανάπτυξη κάθε είδος ελεύθερων δραστηριοτήτων πού υπακούουν μόνο στις επιθυμίες του καί στό πάθος του γιά ζωή και πού είναι οργανικά συνυφασμένες μέ τήν παραγωγή τών υλικών αντικειμένων πού ό ίδιος κρίνει απαραίτητα γιά τή διατήρηση και τον εμ­πλουτισμό της ζωής του.

Απέναντι σ’ αυτά, τί προσφέρει ή υπάρχουσα κοινωνία; Τά κάτεργα της παραγωγής, τά νεκροταφεία της οικογενειακής αποτελμάτωσης, τούς γλοιώδικα χαμογελαατούς τόπους κατανά­λωσης, πού άναλαμβάνουν νά τελέσουν τή θυσία μας στό βωμό τοϋ Κράτους και τοϋ Κεφαλαίου.

Ή αυτονομημένη σφαίρα της παραγωγής, τό θεμέλιο τοϋ όλου οικοδομήματος, είναι ή κοινή μοίρα και καταδίκη τών προλεταριοποιημένων ατόμων. Μέσα στήν παραγωγής ή ευχαρίστηση πού μπορεί κανείς νά αντλήσει άπό μιά δραστηριότητα δέν έχει καμιά σημασία, γιατί δέν μπο­ρεί νά αποθηκευτεί, νά συσσωρευτεί, νά μετατραπεί σέ χρήμα και προνόμια γιά τον καπιταλι­στή ή τον γραφειοκράτη. Ή εργασία μας είναι καταναγκαστική εργασία, πού έχει πάρει τή μορφή τοϋ διαρκή εκβιασμού σέ βάρος τοϋ προλεταριοποιημένου άτομου: της μισθωτής εργασίας. ΚΑΘΕ ΩΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΚΛΕΜΜΕ­ΝΗ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ.

Ό χρόνος της εργασίας είναι τριπλά χαμένος γιά μας: Είναι χρόνος πού θά ευχαριστιό­μασταν νά χρησιμοποιήσουμε στον έρωτα, στις πραγματικές επιθυμίες, στήν ελεύθερη δημιουρ­γία. Είναι χρόνος σωματικής και ψυχικής φθοράς. Και, τέλος, καθορίζει τή μιζέρια τοϋ υπόλοι­που χρόνου τοϋ δήθεν «ελεύθερον», πού ορίζεται σάν χρόνος κατανάλωσης και επιδιόρθωσης τής ικανότητας γιά εργασία. Ή ολοκληρωτική υποταγή μας κατά τή διάρκεια της εργασίας σέ μιά εξουσία πού υπάρχει έξω άπό μας και εναντίον μας, έχει σαν συνέπεια τήν πλήρη αποξέ­νωση από τήν σκοπιμότητα και τό προϊόν τής εργασίας μας.

Ή κατανάλωση είναι έμπρακτη επιβεβαίωση τής αποξενωμένης εργασίας και ταυτόχρονα μιά απαραίτητη προϋπόθεση γιά τήν εξακολούθηση της. Μέσα στό σύστημα τής μισθωτής εργασίας, ό χρόνος πού χάνουμε όταν εργαζόμαστε, οί επιθυμίες πού πρέπει νά απαρνηθούμε, ανταλλάσσονται μέ τό χ ρ ή μ α. ‘Αλλά τό χρήμα επι­τρέπει μόνο τήν απόκτηση αντικειμένων εκείνο πού χάσαμε στήν εργασία που ποτέ δέν μάς επι­στρέφεται. Ή μιζέρια τής κατανάλωσης αντιστοιχεί στή μιζέρια τής εργασίας. Ή υπάρχουσα κοινωνία καταδικάζει τό άτομο νά άποκτηνώνεται σέ μιά ηλίθια δραστηριότητα, για νά αποκτή­σει τ ασήμαντα ή άχρηστα αντικείμενα πού παρήγαγε και νά δικαιολογήσει έτσι τήν ϊδια τήν άποχτήνωσή του. Σήμερα ή μόνη ανάγκη πού μετράει, είναι ή ανάγκη διαιώνισης τοϋ συστήματος. Άπό κει καί πέρα, εφαρμόζεται ή επιστήμη τής δημιουργίας επίπλαστων αναγκών πού υποχρεώνει τούς ανθρώπους νά βαδίζουν στό ρυθμό τής εργασίας.

«Ετσι ό άνθρωπος μετατρέπεται σέ θεατή τών αναγκών του, τώρα πιά είναι οί ανθρώπινες ανάγκες πού ανταποκρίνεται στίς ανάγκες τοϋ πα­ραγωγικού μηχανισμού καί όχι τό αντίστροφο. Τεράστιοι τομείς τής παραγωγής απασχολούνται μέ τήν παραγωγή του αχρείαστου (παρασιτικός «τριτογενής» τομέας, πολεμική βιομηχανία, παραγωγή κηροπηγίων γιά γεύματα σκύλων στό Κολωνάκι, κρατικές και κομματικές «υπηρε­σίες», κ.λ,π.). Ποτέ μιά ανθρώπινη κοινωνία δέν είχε στη διάθεση της τόσο εντυπωσιακά μέσα και ποτέ δέν τά χρησιμοποίησε μέ τόσο παράλογο καί απάνθρωπο τρόπο. Ποτέ δέν ήταν τόσο μεγάλο τό χάσμα ανάμεσα σ’ αυτό πού μπορεί νά υπάρξει καί σ’ αυτό πού πράγματι υπάρχει. Άλλα καί ποτέ ή άρνηση τής υπάρχουσας κοινωνίας δέν έτεινε νά είναι τόσο γενικευμένη.

Σήμερα γίνε­ται φανερό ότι ή Κοινωνική Επανάσταση μπορεί νά καταργήσει τήν κυριαρχία τής οικονομίας πάνω στή ζωή και νά υλοποιήσει άμεσα τήν άρχή «εργασία όχι, απόλαυση ναι», ξεκινώντας άπό τή ριζική εξάλειψη όλων τών παρασιτικών τομέων καί συγχωνεύοντας τήν επιθυμητή παραγωγή μέσα στό σύνολο τών ελεύθερων δραστηριοτήτων.

Σύντροφοι,

στις τέσσερις άκρες τοϋ κόσμου, άπό τή Νέα Υόρκη ως τή Μόσχα καί άπό τή Στοκχόλμη ως τό Μπουένος «Αϊρες, ή Πρωτομαγιά είναι ήμερα αργίας, καταχωρημένη δίπλα στό Πάσχα καί τήν Ανάληψη σάν «γιορτή τής εργασίας» — δηλαδή γιορτή τής μισθω­τής σκλαβιάς. Ακολουθώντας τό παράδειγμα τοϋ Χίτλερ, τοϋ Πεταίν και τοϋ Φράν­κο, οί περισσότερες κυβερνήσεις τή μετέτρεψαν σέ επίσημη αργία (καί ή κυβέρνηση τοϋ Παπα­δόπουλου δέν αποτέλεσε εξαίρεση). Στίς Δυτικές χώρες ή Πρωτομαγιά γιορτάζεται μέ συγκεν­τρώσεις — τελετουργίες καί πορείες — λιτανείες, όπου τά πάντα είναι αυστηρά προκαθορισμένα μιά καί ή υποταγή τής πειθήνιας ανθρώπινης μάζας είναι δεδομένη.

Στίς χώρες τοϋ κρατικού καπιταλισμού (Ρωσία, Κίνα, Κούβα κλπ..), οί γραφειοκράτες ιδιοκτήτες τοϋ προλεταριάτου δέν διστάζουν νά οργανώνουν επιβλητικές στρατιωτικές παρελάσεις καί νά παρουσιάζουν τίς τελειό­τερες μηχανές θανάτου. Ή Πρωτομαγιά δέν ήταν πάντοτε μιά τέτοια θλιβερή μασκαράτα καί θριαμβολογία τών κάθε λογής εξουσιαστών. «Εχοντας ξεκινήσει στά τέλη τοϋ περασμένου αιώνα σάν διαμαρτυρία γιά τήν έκτέλεσή πέντε αναρχικών εργατών ατό Σικάγο, μετατράπηκε άπό τούς εργάτες όλων τών χωρών σέ ήμερα επιβεβαίωσης τής διεθνούς ταξικής τους αλληλεγγύης καί σέ γενική δοκιμή τοϋ πολέμου εναντίον τών καταπιεστών καί εκμεταλλευτών τους. Έπί πολλές δεκαετίες οί λακέδες τοϋ Κράτους καί τοϋ Κεφαλαίου ζούσαν μέ τον εφιάλτη της. Στό πλησίασμα της έκριναν αναγ­καίο νά κινητοποιήσουν όλες τίς δυνάμεις καταστολής, τούς χαφιέδες καί τις φυλακές τους, τά ξίφη καί τά πολυβόλα τους, γιά νά δαμάσουν αυτή τήν πρόκληση εναντίον τής υπάρχουσας Κοι­νωνίας. Ή ήττα τών εργατικών επαναστάσεων στίς αρχές τον αιώνα μας επέτρεψε όμως στο Κε­φάλαιο νά αφομοιώσει τήν Πρωτομαγιά, πού έτσι μετατράπηκε σέ τελετουργική κατανάλωση λί­γης εκτόνωσης: τήν επομένη ήμερα οί εργάτες μπορούν νά χτυπήσουν κάρτα στό εργοστάσιο τους καί νά εργαστούν μέ νέες δυνάμεις!

Σύντροφοι,ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΤΟΣΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΖΟΥΜΕ!

Όμάδα αναρχικών εργαζομένων

το κάλεσμα γι αλληλεγγύη, μετά το άγριο κτύπημα της διαδήλωσης από τα «όργανα της τάξεως»:

ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ
ΠΡΟΣ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ
Σήμερα στίς 12 μέ 1 τό μεσημέρι, ανάμεσα στά Χαφτεία καί τό Πολυτεχνείο, ή αστυνομία χτύπησε μέ τεθωρακισμένα κι εκατοντάδες αστυνομικούς μέ κράνη τήν «ομάδα αναρχικών ερ­γαζομένων», πού ξεκινώντας άπό τήν όδό Τοσίτσα καί κρατώντας πανώ μέ τό σύνθημα: «πρωτο­μαγιά: ημέρα τών εργατών, ήμερα εναντίον τής μισθωτής εργασίας» καί άλλα, άρχισε μιά πορεία προς τό κέντρο τής Αθήνας.
Δέν ζητήσαμε καί δέν πρόκειται νά ζητήσουμε ποτέ άπό κανέναν τήν άδεια, γιά νά καθορί­σουμε τό χρόνο καί τό χώρο όπου θα εκφραστούμε καί θά ζήσουμε.
Απέναντι στήν κρατική βία αντιτάξαμε τήν αυτοάμυνα μας. Οί δολοφόνοι τοϋ Νοέμβρη χτύπησαν μέ πρωτοφανή αγριότητα όσους συμμετείχαν στήν πορεία καί όσους συμπαραστάθηκαν στήν αντίσταση τους.
Ζητάμε τήν συμπαράσταση όλων τών εργαζομένων κι όλων τών ελεύθερων ανθρώπων για κείνους πού αιμόφυρτοι σύρθηκαν στίς κλούβες καί κρατούνται σέ άγνωστο τόπο καί κάτω άπό άγνωστες συνθήκες.

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in παραγωγή, πολίτης, συνδικάτο, συνδικαλιστικά, συνδικαλισμός, ακούμε;, εργασία και κοινωνία, ιστορία, καταστολή, κοινωνία, κοινωνικοί/εργατικοί αγώνες and tagged , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Αφίσα και μπροσούρα από την Πρωτομαγιά του 1974 (έξι μήνες μετά το Πολυτεχνείο, χούντα Ιωαννίδη!)

  1. Ο/Η freesyndicate λέει:

    Δικαιολογημένες οι αμφιβολίες που εκφράζονται – κι εδώ – και χρήζουν έρευνας…
    Πάντως, το κείμενο δε χάνει την αυταξία και πολιτική του επικαιρότητα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s