«Κατασκευή του έθνους»: Πού είναι το περίεργο;

Η πρόταξη του ‘εθνικού συμφέροντος’, η ανακήρυξη ενός θέματος ως ‘εθνικού’ κατατείνει στο να περιορίσει την συζήτηση στα όρια που θέτει αυτός που μιλά (κυβέρνηση, πολιτικός ηγέτης κ.λπ.) με αποτέλεσμα οιαδήποτε άποψη εκτός αυτού του πλαισίου να χαρακτηρίζεται ‘αντεθνική’, δηλαδή προδοτική και να μην συζητείται. Πρόκειται εν τέλει για μια αυταρχική στάση…

δημοσίευση της Κατρίν Αλαμάνου, στο

Αν μη τι άλλο, η σχέση μας με την αρχαία Ελλάδα είναι γεωγραφική και η «συνέχεια» της γλώσσας επιλογή μέσα από πλήθος τοπικών γλωσσών, που πέθαναν μαζί με την ανάδυση του «ένα έθνος, μια γλώσσα, μια ιστορία». Και η θρησκεία; Κάπου εδώ μπαίνει το Βυζάντιο. Σε αυτό τον χώρο-χρόνο, όπου επελέγη ως επίσημη κρατική γλώσσα (όχι των λαών) η ελληνική και χρήστηκε επίσημη θρησκεία ο Χριστιανισμός, επιλέξαμε να συνδέσουμε μια άλλη ελληνική συνέχεια (με την εθνική έννοια). Αν η έννοια του έθνους γεννήθηκε πολύ αργότερα, ποσώς μας ενδιαφέρει.

Τι είναι έθνος, λοιπόν, αν δεν γεννήθηκε μαζί με τον Αδάμ και την Εύα του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου, ο οποίος σε συνάντησή του με μέλη του Ομίλου Απογόνων Ηρώων του 1821, μίλησε για ιστορικούς που εκτρέπονται και διαστρεβλώνουν την ιστορία;

Η γέννηση της έννοιας «έθνος»

Αν θελήσουμε να ψάξουμε τον γενέθλιο χάρτη του έθνους, θα πάμε πίσω, λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση. «Το 1788 η Γενική Συνέλευση των Τάξεων, που είχε συγκαλέσει ο Λουδοβίκος 16ος, μετονομάζεται σε «εθνική»», όπως διαβάζουμε στο «Εθνικιστική Ιστοριογραφία, η περίπτωση του Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου» του Θεοδόσιου Νικολαΐδη. Την ίδια χρονιά «ο όρος ‘Έθνος’ χρησιμοποιήθηκε από τον αββά Σεγιές στην περίφημη μπροσούρα του και χρησιμοποιήθηκε ξανά στις διακηρύξεις του Αυγούστου 1789 ως όνομα του πολιτικού υποκειμένου που δημιουργήθηκε όταν καταργήθηκε το παλαιό καθεστώς […] και εισήχθη η ισότητα των πολιτών ενώπιον του νόμου». Έτσι, «το σώμα των ‘πολιτών’ ονομάστηκε ‘έθνος’ και κηρύχθηκε ‘πηγή όλων των εξουσιών’».

Μια ανερχόμενη αστική τάξη ανήλθε στην εξουσία και θέλησε να θεμελιώσει μια ενιαία πολιτική βούληση. Πολιτική γιατί μιλάμε πλέον για πολίτες και όχι υπηκόους ενός βασιλιά. Δεν άργησε βέβαια η επίκληση ενός ένδοξου παρελθόντος και καταγωγής και ο σχεδιασμός πολιτισμικής και γλωσσικής ομοιογένειας

Continue reading the whole of the article →

Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in παιδεία, περί Παιδείας, πολιτική, ρατσισμός / εθνικισμός, το σύνηθες παράλογο, Οι δάσκαλοι και η Αμφισβήτηση, Φιλοσοφία της Αμφιβολίας, ακούμε;, εργασία και κοινωνία, εκπαιδευτικό σύστημα, ιστορία, κοινωνία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s