Ο ΥπΕΠΘ Άρης Σπηλιωτόπουλος στο 2ο ΓΕΛ Πειραιά, 16/01/09

16-jan-09-photo-5Συνήθως μια επίσκεψη υπουργού σημαίνει μεγάλη ανακατωσούρα, αλλά εδώ τα πράγματα απλοποιήθηκαν: ξαφνικά και απροειδοποίητα!

Πέρασαν από τις τάξεις: «Με το κουδούνι στο γραφείο! Μας θέλει Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ!«, έτσι, με στόμφο! Και με χαρά, λες και κάτι θ’ αλλάξει! «Οι μαθητές δεν θα μπουν για μάθημα! Όλοι στην αίθουσα τελετών!«… Τώρα μάλιστα! Κάτι αλλάζει, ε;

Ο κος Σπηλιωτόπουλος, βλέπεις, επέλεξε να συνδιαλαγεί ΜΟΝΟ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ σ’ ένα «παιχνίδι» ερωταπαντήσεων. Παρ’ όλα αυτά, μέσα στο γραφείο οι γνωστές χαιρετούρες και συστάσεις… Και αναταραχή!

Στιγμιότυπο: «- Δεν τον χαιρετώ! Μόλις έκοψα συκώτι (;!;!) και θα τον λερώσω!«. «– Σωστά! Κι εγώ δεν τον χαιρετώ! Θα ισχυριστώ πως έχω επαγγελματική μόλυνση: κιμωλία! Χα-χα!«. Πάντως, έχει μια ελαφράδα και μια «θρασύτατη» άνεση στην επαφή του…

Στην αίθουσα τελετών, αφού άναψαν όσα τσιγάρα πρόλαβαν – μαθητές και καθηγητές – στη ζούλα, άρχισε το «παιχνίδι»:
Ανάμεσα στ’ άλλα (όχι πάντα αισιόδοξα για την νεανικότητα των νέων μας, πάντως), ετέθηκαν και τα:

  • γιατί η κουβέντα για «αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος» ξεκινά πάντα από την «αλλαγή του εξεταστικού συστήματος για την εισαγωγή στα ΑΕΙ», ενώ θα έπρεπε να καταλήγει σ’ αυτό;
  • για ποια «Παιδεία» μιλάμε όταν τα Νέα Ελληνικά είναι απαξιωμένα ως προς τα Αρχαία, όταν οι Τέχνες απουσιάζουν – ουσιαστικά – από τη σχολική ζωή και όταν οι Ξένες Γλώσσες διδάσκονται σε χαμηλότατο επίπεδο;

Ο κος Σπηλιωτόπουλος εξέπληξε τους πάντες όταν μας διαβεβαίωσε ότι «επαγγελματική του αφετηρία υπήρξε η διδασκαλία σε ΤΕΕ, στα Πατήσια«… Έσπευσε, δε, να δηλώσει εξ’ αρχής ότι «δεν είναι έτοιμος να απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, αφού έχει μόνον τέσσερεις εργάσιμες ημέρες στο υπουργείο…«, οπότε οι απαντήσεις που σταχυολογούμε είναι εκείνες που – με περισσή ευελιξία, είναι αλήθεια – επέλεξε να απαντήσει.

Για το πρώτο από τα παραπάνω ερωτήματα, επέλεξε να επαναλάβει ότι «δεν φιλοδοξεί να ονομαστεί μεταρρυθμιστής«, αλλά «ξέρει ότι κάτι πρέπει ν’ αλλάξει«, ενώ για το δεύτερο – ειδικά για τ’ Αρχαία Ελληνικά, σε συσχετισμό με τη διαφοροποίηση Γενικού και Επαγγελματικού Λυκείου, είπε… δείτε εδώ…

Το ερώτημα «τί είδους Παιδεία;» επαναλαμβάνονταν στις ερωτήσεις των μαθητών, ακόμα και με αιχμές για τη διδασκαλία της – εθνοκεντρικής – Ιστορίας (π.χ., για την ηρωοποίηση του Βουλγαροκτόνου, αντί για την καταγγελία του ως «εγκληματία πολέμου»…) ! Η απάντηση του κου Σπηλιωτόπουλου εδώ…

Δεν έλειψαν, βεβαίως, και τα ερωτήματα για τα «Ιδιωτικά ΑΕΙ», που έδωσαν στον κο Σπηλιωτόπουλο την ευκαιρία να επικαλεστεί ότι «αν πρώτα δώσεις λεφτά για τα Δημόσια ΑΕΙ, τότε τα «Μη Κρατικά» θα λειτουργήσουν ως υγιής ανταγωνισμός, όπως, π.χ., με τα «καλά Δημόσια Σχολεία», σαν το 2ο ΓΕΛ«… Ακούστε…

Εκείνο που κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, είναι ότι προηγουμένως, ρητά, ο κος Σπηλιωτόπουλος είχε πει:

… αν δώσω το 5% για την Παιδεία, τότε θα πεθάνει κάποιος, γιατί θα λείψουν λεφτά από την Υγεία, ή δεν θα μπορούμε να αναχαιτίζουμε τούρκικα μαχητικά στο Αιγαίο, γιατί θα λείψουν λεφτά από την Άμυνα…

Είχε, δηλαδή, ξεκαθαρίσει ότι τα χρήματα, που ο ίδιος έθεσε ως προϋπόθεση για την υγιή λειτουργία και «Μη Κρατικών» Πανεπιστημίων, θα λείψουν!

Ως προς το «πώς βλέπει τον εαυτό του να συμβάλλει από τη θέση του υπουργού«, ο κος Σπηλιωτόπουλος κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του «τροχονόμου«! Όταν, λοιπόν, του επισημάναμε, κατά την έξοδό του από την αίθουσα τελετών, ότι:

«Κάτι τέτοιο σημαίνει απεμπόληση της εξουσίας να αποφασίζει (ο τροχονόμος δεν γράφει τον ΚΟΚ), οπότε αναρωτιόμαστε αν είναι έτοιμος να αφήσει τους επιστημονικούς φορείς και τα σωματεία των διδασκόντων να προτείνουν, ώστε εκείνος – με την αποδοχή της κοινωνίας, όπως δήλωσε – απλά να συντονίσει την πραγμάτωση«, μας αποστόμωσε, λέγοντας:

– Μα προφανώς! Γι αυτό μίλησα για tabula rasa!

Εκείνα που δεν συζητήθηκαν είναι, ανάμεσα στα πολλά που θα μπορούσαν να έχουν ειπωθεί:

  1. Πώς επιδιώκει την αναβάθμιση της Εκπαίδευσης – σε κατευθύνσεις Παιδείας, αλλά και επαφής με την κοινωνία – απαξιώνοντας, όχι μόνον μισθολογικά, τους εκπαιδευτικούς; Αυτό το τελευταίο αναφέρθηκε από τον ίδιο τον υπουργό, ότι, δηλαδή, οι εκπαιδευτικοί είναι «κακοπληρωμένοι«…
  2. Τί θα επιδιώξει, εν τέλει, κατά τη θητεία του ως ΥπΕΠΘ, με δεδομένη την ανάλυσή του περί «αδυναμίας χρηματοδότησης της Εκπαίδευσης«;
  3. Αφού «η χρηματοδότηση της Δημόσιας Εκπαίδευσης είναι προϋπόθεση για την υγιή λειτουργία του ανταγωνισμού και των Ιδιωτικών/Μη Κρατικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων«, και αυτή αργεί, γιατί βιάζεται η κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχει ο κος Σπηλιωτόπουλος, να θεσπίσει και επιτρέψει την λειτουργία τέτοιων ιδρυμάτων χωρίς πριν να χρηματοδοτήσει τη Δημόσια Εκπαίδευση;

Οψόμεθα…

Advertisements

About AS

... ο δάσκαλος "κηπουρός", απλά χαίρεται για τα λουλούδια που βοήθησε ν' ανθίσουν, δεν τα κόβει, όμως!
This entry was posted in επί του πληκτρολογίου and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

5 Responses to Ο ΥπΕΠΘ Άρης Σπηλιωτόπουλος στο 2ο ΓΕΛ Πειραιά, 16/01/09

  1. Ο/Η klapas antonis λέει:

    afou eixate etoima erwthmata kai eidate oti den epishman8hkan apo mas (tou mh etoimous ma8htes) gt dn ta proballate monos sas??

  2. Ο/Η AS λέει:

    Προφανώς υπάρχει παρεξήγηση: ξαναδιάβασε το post.
    Πού λέει «μη έτοιμοι μαθητές»;
    Προσωπική κρίση για όσα ειπώθηκαν κατέθεσα – όπως μπορεί να καταθέσει ο καθένας!
    Απ’ την άλλη, σκέψου: έγινε επιλογή διαλόγου με τους μαθητές! Μόνο! Τί περιμένεις από τους καθηγητές; Κομπλεξισμούς του τύπου «παίξτε με και μένα καλέ κύριε»;
    Κατ’ ιδίαν, όπως μπορείς να διαβάσεις, ετέθη θέμα – με τη συντομία, όμως, που επιβάλλει η «στιγμή».

    Γιατί δημιουργήθηκε η αίσθηση «υποβιβασμού» και «ανετοιμότητας»; Πού προκύπτει στο κείμενο; Διαφωνία κατέθεσα…

  3. Ο/Η πόπη λέει:

    Πάντως το ύφος του Άρη και του παρατρεχάμενου πίσω του στη φωτογραφία όπου του μιλάς, είναι όλα τα λεφτά!!! Γέλασα με την καρδιά μου!!! (A, μην ξεχάσω, και από εδώ, η ώρα η καλή… 😉

  4. Ο/Η Harris λέει:

    Εχεις σκεφτεί ότι μετά την θητεία στο Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης υπάρχει το ενδεχόμενο να αντιλαμβάνεται μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα το ρόλο του στο Παιδείας??

  5. Ο/Η e λέει:

    «ΒΓΗΚΑΝ ΔΕΛΤΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΩΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ»
    Mάζωξη έγινε από τον υπουργό παιδείας τις « πρυτανικές αρχές» για να λύσουν το πρόβλημα των πανεπιστημίων
    Αφιερωμένο εξαιρετικά στους ποπουλίστες παντός είδους

    Τι φρίκη να ακούς, να βλέπεις, να διαβάζεις για το πρόβλημα της παιδείας, λες και αυτοί που το δημιούργησαν, είναι αυτοί που θα το λύσουν. Ποιοι είναι αυτοί; Είναι εκείνοι που θέτουν ως υπέρτατη αξία το κυνήγι της ψήφου. Ας σκιαγραφήσουμε κάπως την εικόνα του τι συμβαίνει σήμερα στους χώρους της ανώτατης παιδείας, κάνοντας μια βόλτα στο εσωτερικό των πανεπιστημίων για να δούμε, πώς αξιοποιείται ο κόπος του εργάτη, που στηρίζει με τους φόρους του το λεγόμενο ελληνικό πανεπιστήμιο: αφίσες, ατέλειωτες κομματικές αφίσες καλύπτουν τους τοίχους των διαδρόμων, οι αίθουσες διδασκαλίας, τα αμφιθέατρα, και οι χώροι συνεύρεσης πλημμυρίζουν από τα ανούσια και μονότονα επαναλαμβανόμενα κομματικά συνθήματα. Το grafity, ατέλειωτο και κακόγουστο, δίνει μόνιμη δουλειά στους εργολάβους χρωματισμών για να επιχρωματίσουν τους τοίχους τη μια μέρα, οι οποίοι θα ξαναβαφτούν την άλλη με ασκήσεις συνθημάτων εξέγερσης και απειθαρχίας σύμφωνα με τις προτροπές του Αλέκου, του Αλέξη, της Αλέκας…(α ρε Χρύσα Χατζηβασιλείου που έδωσες μαζί με τόσους άλλους τη ζωή σου και τα νιάτα σου γι’ αυτό το κόμμα, να ΄ξερες ποιοι θα σε διαδέχονταν).
    Από την άλλη μεριά, επειδή οι χώροι έχουν κάποιο περιοριστικό όριο, το κράτος τής συντεχνίας των κομμάτων στήνει πανεπιστήμια και πανεπιστημιακές σχολές, όχι όπου οι ανάγκες το επιβάλλουν, αλλά όπου η ψηφοθηρία το απαιτεί. Είναι κωμικό, αν όχι τραγικό, να βλέπεις πολιτευτές, βουλευτές και άλλους τοπικούς παράγοντες να αγωνιούν για το που θα στήσουν το επόμενο πανεπιστήμιο. Η περίπτωση του ελάχιστου «10» για το όριο εισαγωγής στα ΑΕΙ ή στα ΤΕΙ τα λέει όλα. Ποιος πολιτικός θα τολμήσει να πει ότι με το 10 δεν μπορεί να παρακολουθήσει αλλά και να εμβαθύνει κανείς μέσα σε ύλη πανεπιστημιακού επιπέδου, όποιο κι αν είναι το επιστημονικό αντικείμενο που παρακολουθεί. Είναι ενδεικτικό τού πώς κρίνεται η επάρκεια για την εισαγωγή σε τμήματα ξένων γλωσσών, στα οποία εισήχθησαν ως φοιτητές με τον φοβερό βαθμό 3,5. Πότε οι προτάσεις των πανεπιστημίων για τον αριθμό των εισαγομένων εισακούστηκαν από τις κυβερνήσεις ή ποιο κόμμα υποστήριξε την αυτοτέλεια των πανεπιστημίων, τη δυνατότητα των πανεπιστημίων να αποφασίζουν τα ίδια για το έργο τους και όχι ένα Υπουργείο Θρησκευμάτων (μόνο στην Περσία υπάρχει αυτός ο όρος για το Υπουργείο Παιδείας).
    Η πρακτική που ακολουθείται είναι γνωστή: το πανεπιστήμιο προτείνει τον αριθμό των φοιτητών, που μπορεί να εκπαιδεύσει και το Υπουργείο Θρησκευμάτων τον διπλασιάζει. Ε, τι εκπαίδευση μπορεί να προσφέρει μια πανεπιστημιακή σχολή, όταν ο σπουδαστικός πληθυσμός είναι πάνω από τις εκπαιδευτικές του δυνατότητες; Έπειτα είναι και οι άλλες κατηγορίες, που εμπλουτίζουν τον σπουδαστικό πληθυσμό, που σε πολλές περιπτώσεις φτάνει και το 60% των εισαγομένων στα ΑΕΙ/ΤΕΙ μέσω των γενικών εξετάσεων. Ποιος όμως, στο κράτος της διαμεσολάβησης και της κομματικής συντεχνίας θα τολμήσει να πει από τα έδρανα της βουλής, ότι, αν κάποιος είναι καλός αθλητής, αυτό δεν εξασφαλίζει και την ανάλογη επάρκεια, ώστε να εγγραφεί στη σχολή των ηλεκτρολόγων μηχανικών του ΕΜΠ, ή ότι η πάθηση της μεσογειακής αναιμίας δεν είναι ικανό κριτήριο για την εισαγωγή κάποιου (πράγματι ή ψευδώς δηλωθέντος πάσχοντος από την ως άνω πάθηση) στην ιατρική ή τη νομική του πανεπιστημίου της Αθήνας. Ωστόσο υπάρχουν 11 ειδικές περιπτώσεις που ανήκουν σε αυτήν την ευεργετική κατηγορία . Να μην ξεχάσουμε βέβαια και τους εκ του εξωτερικού εισαγόμενους! Εδώ οι σχέσεις μετά την εισαγωγή στην Ε.Ε. των πρώην ανατολικών χωρών αλλάζουν το επαγγελματικό – επιστημονικό τοπίο με εντελώς αδιευκρίνιστους αριθμούς, αλλά και η εισαγωγή στα ελληνικά ΑΕΙ φοιτητών του εξωτερικού για ειδικούς λόγους, ιδιαίτερα για λόγους υγείας, σε ορισμένες ακραίες περιπτώσεις αγγίζουν το επίπεδο του κωμικού .
    Έχοντας διδάξει σε πανεπιστήμια του εξωτερικού για πολλά χρόνια και επιστρέφοντας στην Ελλάδα ως καθηγητής μετά την πτώση της χούντας των φασιστοσυνταγματαρχών, διαπίστωσα ότι οι φοιτητές μου παρήγαγαν ένα έργο που ήταν σκάλες ανώτερο από το αντίστοιχο έργο των φοιτητών τού Harvard και του UCLA, όπου για αρκετά χρόνια έτυχε να διδάσκω. Ήταν τέτοια η ποιότητα των διπλωματικών εργασιών, τα θεωρητικά κείμενα και οι επιμέρους μελέτες των φοιτητών αυτής της περιόδου, που, αν η ελληνική γλώσσα είχε την εμβέλεια της αγγλικής, οι εργασίες αυτές θα ήταν best sellers στον συγκεκριμένο επιστημονικό χώρο. Όμως μετά το 1985 αρχίζει η πτώση, που έφερε σήμερα το πανεπιστήμιο να κινείται στη στάθμη του επιπέδου βαθμού «μηδέν».
    Μήπως όλα αυτά είναι υπερβολές; Μακάρι να ήταν έτσι αλλά δεν είναι. Τάχα υπάρχει αξιόλογο πανεπιστήμιο στην Ευρώπη, στην Αμερική ή στην Ασία (σε πολλά από τα οποία μάλιστα ούτε ο καθηγητής δεν επιτρέπεται να εισέλθει στους χώρους τους χωρίς να δείξει την κάρτα του), που ο φοιτητής μπορεί να πάρει πτυχίο νομικής ή φιλολογίας, χωρίς να παρακολουθήσει έστω και μια διάλεξη . Επειδή το παράδειγμα είναι αυτό που στέκεται πάνω από κάθε αλήθεια, στη διδασκαλία ενός βασικού μαθήματος της σχολής που διδάσκω στο ΕΜΠ οι εγγεγραμμένοι τού έτους ήταν 380, το μάθημα το παρακολουθούσαν 15 (και αυτοί εκ περιτροπής), όμως στις εξετάσεις του μαθήματος, μαζί με φοιτητές προηγουμένων εξαμήνων, ελάμβαναν μέρος πάνω από 450 άτομα. Δεν χρειάζονται νομίζω σχόλια για την ποιότητα ενός ιδρύματος αριστείας κατά τον πρώην πρύτανη και νυν υπουργό της Ν.Δ. κ. Ξανθόπουλο: Εξετάσεις μαζί με περιφερόμενους στις αίθουσες σκύλους, γάτες, περιστέρια, τσιγγάνους, τοξικομανείς, άστεγους, που ζητάν βοήθεια…(ρωτήστε φοιτητές του ΕΜΠ, ρωτήστε φοιτητές της Νομικής Αθηνών, ρωτήστε καθηγητή του Διοικητικού Δικαίου της Νομικής Αθηνών, στον οποίο πριν από κάποια χρόνια επιτέθηκε σκύλος κατά τη διάρκεια του μαθήματος…θα σας πουν ακόμα περισσότερα!)
    «Άγνωστοι τραυμάτισαν τον κ. Πανούση, ο οποίος μεταφέρθηκε στα εξωτερικά ιατρεία του «Ευαγγελισμού».Ο υπουργός Δικαιοσύνης Ν.Δένδιας, ο οποίος επισκέφθηκε τον καθηγητή, δήλωσε συγκλονισμένος και πρόσθεσε ότι η κοινωνία των πολιτών δεν θα χάσει την ανθρωπιά της από τις επιθέσεις των βανδάλων».
    Τώρα ανακάλυψε ο Δένδιας τη φρίκη και τον ξεπεσμό! Διαβάστε το στο in.gr, έχει και άλλα ωραία από τον κ. Αλαβάνο και την κ. Παπαρήγα.
    Αλλά αν τώρα ο υπουργός δικαιοσύνης συγκλονίζεται από τον ξυλοδαρμό του κ. Πανούση, γιατί δεν συγκλονίζεται από την 20ετή -ναι την 20ετή (!)- κατάληψη ολόκληρης πτέρυγας του ΕΜΠ από περιθωριακούς, κατάληψη ιστορικών χώρων του ιδρύματος, αιθουσών που άλλοτε δίδασκαν δάσκαλοι, όπως ο Λαμέρας, ο Εγγονόπουλος, ο Σόρογκας και ο Κανιάρης. Τώρα εκεί διαβιούν οι περιθωριακοί των Αθηνών και των Τυράννων. Αλλά αυτά δεν είναι παράξενα για ένα κατ΄ όνομα πανεπιστήμιο που ο φοιτητής της ιατρικής δίνει στο έκτο έτος το μάθημα της χειρουργικής χωρίς να έχει περάσει την ανατομία του δευτέρου .
    Πρόκειται για ένα πανεπιστήμιο που τα τελευταία 10 χρόνια οι καταλήψεις είναι θεσμός, αν και βάσει του νόμου, αν χαθούν δύο μαθήματα, το εξάμηνο χάνεται. Ποτέ βέβαια και κανένα εξάμηνο δεν χάθηκε, μιας και υπάρχει κομματική ομοφωνία για τις διάφορες μεθοδεύεις που σώζουν το εξάμηνο. Όλοι βολεύονται, οι καθηγητές που κάνουν άνετα τις εξωτερικές τους δουλειές, γιατροί, καθηγητές της νομικής – δικηγόροι, σύμβουλοι κ.ά., μηχανικοί και ένα σωρό άλλοι που ελπίζουν κάθε χρόνο σε φοιτητικές καταλήψεις, για να ασχοληθούν με τις εξωπανεπιστημιακές τους δραστηριότητες. Στη συνέχεια βέβαια, αν δεν τους φτάνει ο χρόνος της κατάληψης για τις δουλειές τους, «ρίχνουν» κι αυτοί μια αποχή, μιας και ποτέ δεν κόπηκε ο μισθός τους. Τάχα πώς βλέπουν οι έχοντες θέση στους προμαχώνες της πολιτικοκοινωνικής πρωτοπορίας, μέλη της ΠΟΣΔΕΠ, αυτό το φαινόμενο του κοινωνικού εκφυλισμού, να κάνεις δηλαδή απεργία – αποχή, να σε πληρώνει ο εργάτης και ο συνταξιούχος και ταυτόχρονα να εξευτελίζεις τον ιερό θεσμό αυτής της ύψιστης μορφής των αγώνων της εργατικής τάξης.
    Δεν θα ταυτίσω με την πανεπιστημιακή εξαθλίωση άξιους επιστήμονες και αφιερωμένους δασκάλους με διεθνή αναγνώριση και καταξίωση, πλην όμως αυτοί είναι η μειοψηφία και βρίσκονται υπό διωγμό, γιατί χαλάνε την πιάτσα. Θέλετε ένα παράδειγμα; Σε τομέα του ΕΜΠ με 25 διδάσκοντες οι 5 έχουν πανεπιστημιακό σύγγραμμα και από αυτά μόνο 2 εμφανίζονται στο «Citation Index» και ουδεμία εργασία δεν εμφανίζεται σε scientific journals. Πώς να μην εναντιωνόμαστε στην αξιολόγηση, αφού δεν έχουμε να δείξουμε κανένα ερευνητικό έργο; Οπωσδήποτε υπάρχει το ερευνητικό κέντρο της Κρήτης, ο Δημόκριτος και ορισμένες μεμονωμένες και πολύ αξιόλογες προσπάθειες διαφόρων τμημάτων, που δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα από την αξιολόγηση, για να μη πω ότι την επιδιώκουν κιόλας, όπως αναμφίβολα συμβαίνει και με ορισμένους καθηγητές και επιστημονικούς συνεργάτες, που έχουν αφιερώσει όλη τους τη δραστηριότητα και τη ζωή για τη διδασκαλία την έρευνα και πρώτο τους μέλημα είναι η συνεισφορά τους όχι μόνο στην επιστήμη αλλά και στην παιδεία αυτού του τόπου. Μα, δυστυχώς αυτοί είναι μια μικρή, πολύ μικρή μειοψηφία. Θέλετε απόδειξη γι’ αυτό; Συνολικά στο ελληνικό πανεπιστήμιο ο αριθμός των καθηγητών όλων των βαθμίδων είναι περίπου 15.000. Πόσα πανεπιστημιακά συγγράμματα εκδόθηκαν, πόσες εργασίες δημοσιεύτηκαν σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά την τελευταία δεκαετία; Τα σχετικά στοιχεία θα τα βρούμε στο αρχείο της κ. Παναγιωταρέας… Πώς να μην εναντιωνόμαστε στην αξιολόγηση, όταν μιλάμε για καθηγητές με μηδενικό ερευνητικό έργο και με πλακάτ τα γαλόνια που μάζευαν από τους αγώνες για το δημοκρατικό πανεπιστήμιο; Τώρα, αν στην περίοδο της χούντας υπήρξαν σύμβουλοι χουντικών υπουργείων, αυτό δεν μετράει καθόλου.
    Και όμως παρόλη την κατάντια μας, μας έρχονται και φοιτητές από ξένα ευρωπαϊκά πανεπιστήμια μέσω του προγράμματος Erasmus, για να μάθουν κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο από τα πανεπιστήμια της χώρας μας, η οποία, όπως έλεγε και ο αείμνηστος δάσκαλος Θεοδωρίδης, πέρασε την ανθρωπότητα από το μύθο στην έρευνα. Έτσι, ήρθαν σε έναν χώρο μάθησης, για να μάθουν τι εστί κατάληψη, πώς κτίζουν τις εισόδους της πρυτανείας, πώς κυκλοφορούν σκύλοι μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, πώς κλειδώνουν τη σύγκλητο, εκβιάζοντας αποφάσεις, πώς σου λένε «έχουμε ρε μαλάκα κατάληψη δεν καταλαβαίνεις; Να κλείσεις το γραφείο και να φύγεις πριν σου το κάνουμε καλοκαιρινό». Τώρα όλα αυτά και άλλα πολλά γίνονται από τζάμπα μάγκες στα σίγουρα και χωρίς κόστος και με την προστασία του άβατου που προστατεύεται από τον θεσμό του ασύλου. Κάποτε παλεύαμε το 15% για παιδεία και ελευθερία εναντία στο σπουδαστικό του ασφαλίτη Καραπαναγιώτη. Ματώνανε τάχα τα πεζοδρόμια της Σταδίου με το αίμα του Πέτρουλα και του Χρηστίδη, για να φτάσουμε στον κανιβαλισμό και την καταστροφή των Ιδρυμάτων που ο λαός κτίζει με στερήσεις με αγώνα και αγωνίες; Τάχα ποια είναι η αγωνία των κρατούντων για την κατάντια του ελληνικού πανεπιστημίου, για την παιδεία του τόπου. Αλλά γιατί να μας ενδιαφέρει η παιδεία μας; Λες και τα παιδιά των Αγγελοπουλομητσοτάκηδων και των Παπανδρέου πήγανε ή θα πάνε σε δημόσιο δημοτικό σχολείο ή σε δημόσιο ελληνικό πανεπιστήμιο. Η λέξεις «ανάπτυξη», «οικονομία», «διεθνής οικονομική κρίση» και άλλα ηχηρά παρόμοια διατρέχουν το καθημερινό λεξιλόγιο των ψηφοκυνηγών πολιτικάντηδών μας. Ωστόσο, η λέξεις που θα έπρεπε να είναι οι κυρίαρχες είναι «Πατρίδα» και «Παιδεία». Τίποτα όμως γι’ αυτά . Και γι΄αυτό, εγώ, ο ανώνυμος πολίτης, όχι μόνο αμφισβητώ τον πατριωτισμό σας, αλλά σας θεωρώ και εθνικά επικινδύνους. Τάχα τι λέει για σας η ρήση του Ισοκράτη «Έλληνες καλούνται οι της παιδείας της ημετέρας μετέχοντες»;

    Έλληνας Φουκαράς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s