… προβληματική και προβληματισμένη πορεία …

Θά ‘πρεπε να μπορούν να μπουν σε συζήτηση συγκεκριμένα θέματα σε έναν χώρο που προωθεί συγκεκριμένες και ζωντανές, αλλά, κυρίως, ανατρεπτικές δράσεις:

Πώς χαρακτηρίζεται μια κοινωνία ως «επιθυμητή«; Ποια, δηλαδή, κοινωνία ζητάμε;

Η «κατοχή των μέσων παραγωγής» που ευαγγελίζονται Μαρξικοί κι Ελευθεριακοί της Αριστεράς, δίνει τη δυνατότητα επιλογής, οπότε καλούμαστε να επιλέξουμε!

Στην παρούσα συγκυρία, πώς αξιολογούμε τις δυνατές δράσεις μας; Κάναμε απεργίες (π.χ., 2006/07) ως ΟΛΜΕ και ΔΟΕ και … οι «συνδικαλιστές» αποφάσισαν, κάποια στιγμή, τη λήξη της, χωρίς να μπορούν να επιδείξουν απτό – πρακτικό ή θεσμικό – αποτέλεσμα. Τί συνετέλεσε σ’ αυτό;

Η απεργία έχει νόημα όταν έχει διαμορφωθεί η κατάλληλη μάζα συνείδησης και απόφασης για αγώνα, και όχι ως στιγμιαίο κοινωνικό συμβάν, που, εν τέλει, καταχωρεί «κουκιά» στον τορβά παρατάξεων ή/και κομμάτων. Πολύ, δε, περισσότερο, μια όχι συντεχνιακή, αλλά ταξική απεργία υποχρεούται, αν θέλει να ‘ναι συνεπής με τον χαρακτήρα της, να προτείνει, αρχικά, και να διεκδικεί την πραγμάτωση αυτού που αποφασίζει ο χώρος/η τάξη/ο κλάδος. Υποχωρεί μόνον όταν ηττηθεί κοινωνικά (η μεγάλη απεργία των Βρετανών ανθρακωρύχων ήταν μια τέτοια, αν και δεν έθεσε παρά ζητήματα μισθοδοσίας και εργασίας: μπορεί να θεωρώ ότι δεν ήταν ανατρεπτική, αλλά ήταν, σίγουρα, τίμια!). Η ήττα στο κοινωνικό πεδίο μπορεί να καταστεί χρήσιμη είτε στην κατεύθυνση της αποκάλυψης του, εν τέλει, αστικού χαρακτήρα της (η περίπτωση της Βρετανίας, με την μεταστροφή του Εργατικού Κόμματος και την υιοθέτηση πιο πιασάρικων στον μεσαίο χώρο θέσεων), είτε στην κατεύθυνση της ωρίμανσης της μεθοδολογίας δράσης (κάτι που δε διαγνώθεται εύκολα προσώρας στον Μαρξικό χώρο που κυριαρχεί στον αγωνιστικό συνδικαλισμό…).

Σε σχέση με το τελευταίο:

Πώς εκφράζεται ο Διεθνισμός μας;

Προφανώς συμμετέχουμε σε «παραστάσεις διαμαρτυρίας» ενάντια στην κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων του Παλαιστινιακού λαού, αλλά εκεί έχουμε μαζί μας τους πάντες, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση! Αγνοούμε, όμως, επιδεικτικά τις δράσεις των λαών της Λατινικής Αμερικής… Ακούμε «συντρόφους» του Μαρξιστικού χώρου να απαξιώνουν τους Ζαπατίστας και το EZLN, λίγο-πολύ, επειδή είναι καταφανώς Ελευθεριακό και όχι Μαρξιστικό κίνημα! Τελικά, φαίνεται, ότι ενδιαφέρει περισσότερο η «καταγραφή κουκιών» παρά η εκπεφρασμένη βούληση των λαών!

Και, όταν συμφωνούμε ότι θεωρία χωρίς δράση δεν νοείται για τα πολιτικά/κοινωνικά κινήματα:

Πού, ακριβώς, είναι οι κοινωνικές δράσεις/προτάσεις μας, εκτός των διαμαρτυριών (που περιμένουμε να εισακουστούν από ποιον;);

Το Ελευθεριακό κίνημα, από παλιά, προτείνει καταλήψεις – απελευθερώσεις χώρων με, ταυτόχρονη, ενεργοποίησή τους ως χώρων πολιτικής ζύμωσης (τουλάχιστον μέσα από ανοικτές συνελεύσεις συναίνεσης και όχι πλειοψηφιών) και κοινωνικής πρότασης (προβολές, ελεύθερες θεατρικές ομάδες, προώθηση λογισμικών ανοικτού κώδικα και δωρεάν διακίνησης, μαθήματα ελληνικών σε μετανάστες δωρεάν, παροχή κοινωνικής αρωγής σε υπερήλικες – για όσους θυμούνται την «Κατάληψη στο κτίριο Λέλας Καραγιάννη» ή και τις καταλήψεις παλιότερα στη Βαλτετσίου και τη Βίλλα Στέλλα – κ.λπ.). Προφανώς, το ίδιο το κίνημα δεν έχει πετύχει να διασπείρει ούτε τη συγκεκριμένη μορφή δράσης, ούτε τις όποιες επιδράσεις θα μπορούσε να έχει σε ευρύτερο κοινό – και, κατά τούτο, κρίνεται!

Μήπως, από την άλλη, αυτό το «επανάσταση σε μια χώρα δε γίνεται» που εξακόντισε ο Τρότσκυ προς την Επανάσταση, έχει φέρει τους – κατά τ’ άλλα τίμιους – Μαρξιστές, στην άλλη άκρη; Έχουν, ίσως, καταστεί ανενεργοί ως προς τις επαναστατικές/ανατρεπτικές τους δραστηριότητες και, απλώς, ανακυκλώνουν και προωθούν δράσεις διαμαρτυρίας; Τελευταία – είναι προφανές – το ίδιο φαίνεται να κάνει και ένα μεγάλο μέρος των – αυτο- ή όχι (λίγη σημασία έχει) – αποκαλούμενων «αντιεξουσιαστών»…

Καταλήψεις με ενεργοποίηση των μηχανημάτων και παραγωγή, π.χ., ή διαμόρφωση, έστω και σύντομων,  υποδειγματικών για το τί επιδιώκουμε στην Παιδεία μαθημάτων και προώθησή τους μέσα σε σχολεία, που θα έχουν καταληφθεί προς τούτο από τους ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΑΥΤΑ, γιατί δεν προωθούνται; Συνεταιρισμοί παραγωγής και διακίνησης αγροτικών προϊόντων;

Τελικά, απλά ως ισχυρό ενδεικτικό παράδειγμα, υποχρεούμαστε να επαναφέρουμε το ερώτημα:

Για το ανοικτό ζήτημα της Παιδείας – εκτός από διαχείριση και άρνηση αυτών που προτείνονται – τί καινοτόμο και ανατρεπτικό προτείνεται από την Αριστερά;

Τελικά, οι θεωρητικές διαφωνίες που πρέπει να ξεπεραστούν στο εσωτερικό και της ριζοσπαστικής Αριστεράς… ε! … έχουν και ουσία!

Advertisements

About freesyndicate

ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ ΜΙΑΣ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΚΙ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
This entry was posted in Συμμετοχική Κοινωνία και Αμφιβολία, διεθνές κίνημα εκπαιδευτικών and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s